Bijbelgedeelte voor Oud en Nieuw

De afgelopen dag waren er veel zoekopdrachten (ong. 50) welk gedeelte men nu uit de Bijbel zou moeten lezen bij de overgang naar het nieuwe jaar. Zelf hebben wij ook de gewoonte om tegen de tijd dat het 12 uur wordt een stuk uit de Bijbel te lezen nl. Psalm 104, niet dat deze een speciale (liturgische) betekenis heeft, het is een typische familie gewoonte:

Psalm 104

1 Loof den HEERE, mijn ziel! O HEERE, mijn God! Gij zijt zeer groot, Gij zijt bekleed met majesteit en heerlijkheid.

2 Hij bedekt Zich met het licht, als met een kleed; Hij rekt den hemel uit als een gordijn.
3 Die Zijn opperzalen zoldert in de wateren, Die van de wolken Zijn wagen maakt, Die op de vleugelen des winds wandelt.
4 Hij maakt Zijn engelen geesten, Zijn dienaars tot een vlammend vuur.
5 Hij heeft de aarde gegrond op haar grondvesten; zij zal nimmermeer noch eeuwiglijk wankelen.
6 Gij hadt ze met den afgrond als een kleed overdekt; de wateren stonden boven de bergen.
7 Van Uw schelden vloden zij, zij haastten zich weg voor de stem Uws donders.
8 De bergen rezen op, de dalen daalden, ter plaatse, die Gij voor hen gegrond hadt.
9 Gij hebt een paal gesteld, dien zij niet overgaan zullen; zij zullen de aarde niet weder bedekken.
10 Die de fonteinen uitzendt door de dalen, dat zij tussen de gebergten henen wandelen.
11 Zij drenken al het gedierte des velds; de woudezels breken er hun dorst mede.
12 Bij dezelve woont het gevogelte des hemels, een stem gevende van tussen de takken.
13 Hij drenkt de bergen uit Zijn opperzalen; de aarde wordt verzadigd van de vrucht Uwer werken.
14 Hij doet het gras uitspruiten voor de beesten, en het kruid tot dienst des mensen, doende het brood uit de aarde voortkomen.
15 En den wijn, die het hart des mensen verheugt, doende het aangezicht blinken van olie; en het brood, dat het hart des mensen sterkt.
16 De bomen des HEEREN worden verzadigd, de cederbomen van Libanon, die Hij geplant heeft;
17 Alwaar de vogeltjes nestelen; des ooievaars huis zijn de dennebomen.
18 De hoge bergen zijn voor de steenbokken; de steenrotsen zijn een vertrek voor de konijnen.
19 Hij heeft de maan gemaakt tot de gezette tijden, de zon weet haar ondergang.
20 Gij beschikt de duisternis, en het wordt nacht, in denwelken al het gedierte des wouds uittreedt:
21 De jonge leeuwen, briesende om een roof, en om hun spijs van God te zoeken.
22 De zon opgaande, maken zij zich weg, en liggen neder in hun holen.
23 De mens gaat dan uit tot zijn werk, en naar zijn arbeid tot den avond toe.
24 Hoe groot zijn Uw werken, o HEERE! Gij hebt ze alle met wijsheid gemaakt; het aardrijk is vol van Uw goederen.
25 Deze zee, die groot en wijd van ruimte is, daarin is het wriemelende gedierte, en dat zonder getal, kleine gedierten met grote.
26 Daar wandelen de schepen, en de Leviathan, dien Gij geformeerd hebt, om daarin te spelen.
27 Zij allen wachten op U, dat Gij hun hun spijze geeft te zijner tijd.
28 Geeft Gij ze hun, zij vergaderen ze; doet Gij Uw hand open, zij worden met goed verzadigd.
29 Verbergt Gij Uw aangezicht, zij worden verschrikt; neemt Gij hun adem weg, zij sterven, en zij keren weder tot hun stof.
30 Zendt Gij Uw Geest uit, zo worden zij geschapen, en Gij vernieuwt het gelaat des aardrijks.
31 De heerlijkheid des HEEREN zij tot in der eeuwigheid; de HEERE verblijde Zich in Zijn werken.
32 Als Hij de aarde aanschouwt, zo beeft zij; als Hij de bergen aanroert, zo roken zij.
33 Ik zal den HEERE zingen in mijn leven; ik zal mijn God psalmzingen, terwijl ik nog ben.
34 Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn; ik zal mij in den HEERE verblijden.
35 De zondaars zullen van de aarde verdaan worden, en de goddelozen zullen niet meer zijn. Loof den HEERE, mijn ziel! Hallelujah!

Gelukkig Nieuw Jaar

Het Loo
(c) Jan van Uffelen

Nieuwe blogs

Er zijn een aantal nieuwe blogs verschenen die allemaal veelbelovend zijn en aan mijn blogroll zijn toegevoegd. Als eerste λέων καὶ ἀρνίον van Craig Downey die ondank de Grieks aandoende titel netjes in het Engels schrijft. Een andere is The Rambambashi Speaks waar alle updates van de bekende Livius en LacusCurtius sites worden genoemd.

De Aleppo kerstboom

Nu de korste dag van het jaar is geweest en de naalden van de kerstboom langzaam in het vloertapijt, de sokken, de stoelen en andere onmogelijke plekken verstopt beginnen te raken, de versiering met grote deskundigheid door onze kat overal in het huis is verspreid en het nog maar een dag duurt voordat de boom in de fik gaat is het aardig om eens erover na te denken waar dit ritueel nu van afkomstig is.

Luther zag in de 16de eeuw de kerstboom als een symbool van de geboorte van Jezus. De spar (geen den) zou volgens hem herinneren aan de levensboom in de hof van Eden, waarbij de kerstballen dan de verboden vruchten zijn, waren waarvan Eva en later ook Adam aten. Als gevolg van uitleg werd de boom rondom kerst in eerste instantie in de kerken geplaatst. Aan het eind van de 19de eeuw werd het de gewoonte dat de boom, in de meestal protestantse landen, ook de huiskamer binnen gehaald.

Hoewel het een mooie vondst is van Luther, is dit niet de herkomst om een boom te versieren. Reeds bij de oude Germanen was er de gewoonte dat de druïden vruchtbaarheidsrituelen hielden bij heilige bosjes of bomen die versierd waren. Bij de Grieken was het de jaarlijkse gewoonte om de Aleppo-den te versieren met bloemen en linten ter ere van hun god Attis. Bij de Romeinen zien we het feest van de Saturnalia, het feest waarbij de wijding van de tempel van Saturnus werd herdacht en in de week van 17 december plaatsvond. Hierbij werden door de Romeinen bomen verfraait met versieringen van metaal en replica’s van hun vruchtbaarheidsgod Bacchus. Ook plaatsten zij 12 kaarsen op de boom ter ere van hun zonnegod. Daarnaast hadden de Romeinen veel tradities die lijken op die van Kerstmis. Later zijn deze tradities van zowel de Romeinen als die van de Germanen en Grieken door de Roomse kerk gekerstend, zodat ze nu worden geassocieerd met het “Christelijke feest” wat wij Kerstmis noemen.


Interessant is dat er één theorie die stelt dat de Aleppo-den (Pinus halepensis Mill.) de originele boom van Kerstmis is. De Aleppo-den, die ook als de pijnboom van Jeruzalem wordt bekend, is inheems aan het Mediterrane gebied. Het is een kleine tot middelgrote boom, met een hoogte van 15-25 m. De naalden zijn in zeer slanke paren, meestal 6-10 cm lang. De vruchten zijn smalle kegels, 5-10 cm lang en een breedte van 2-3 cm bij de basis wanneer gesloten, groen aanvankelijk, rijpend glanzende roodbruin wanneer ze 24 maanden oud zijn.

In de Bijbel wordt de boom genoemd als bouwmateriaal in de tempel van Salomo. Zo zien we dat de deurposten bij de ingang, die een kwart van de breedte van de muur besloegen, van de Aleppo-den zijn gemaakt, naast de deurposten van het binnenste heiligdom, zij het dat het ze nu zwaar versierd is met snijwerk van cherubim, palmbomen en bloemen en ook overtrokken met goud (1 Koningen 6: 23, 31, 32, 33). Verder worden de takken van de Aleppo-den, volgens Nehemia, gebruikt voor het loofhuttenfeest (Nehemia 8: 16 ), tot slot wordt de boom genoemd door Jesaja in een lijst met bomen die weer opnieuw geplant zullen worden ten tijde van Israëls herstel (Jesaja 41: 19).

Kleopas vs Klopas

Hoewel het nog erg vroeg is om de geschiedenis van Pasen te lezen, las ik van de week de geschiedenis van de Emmaüsgangers (Luk 24) en vroeg me af wie was nu die metgezel van Kleopas.

Kleopas is de verkorte vorm van de Griekse naam Kleopatros (vergl. Antipas de verkorte vorm van Antipatros). Gaan we terug naar de Emmaüsgangers dan weten we eigenlijk niet veel meer dan dat ze tot de volgelingen van Christus behoorden, al voor Zijn sterven, en behoorden mogelijk bij de zeventig (Luk 10: 1) en in het dorpje Emmaüs woonden, enige kilometers buiten Jeruzalem. Met de weinige gegevens zijn verschillende pogingen ondernomen om de onbekende medereiziger te identificeren, zo zijn er die de mogelijkheid opperen dat het om Lukas zelf zou gaan, die zich net als in de passage van Markus 14: 51-52, anoniem zou willen introduceren. Echter hier zijn weinig (of beter geen) bewijzen voor.

Anderen nemen aan dat deze Kleopas dezelfde is als Klopas (Joh 19: 25), ook de identiteit van deze man is moeilijk te achterhalen. De naam Klopas is de Griekse vorm van de Aramese naam Chalpaj, en komt alleen in de passage van Johannes voor en wel in de combinatie “man van Maria”. Volgens de Griekse kerkvader Hegesippus (eind tweede eeuw n.Chr.) was deze Klopas een broer van Jozef en vader van Simeon, de leider van de gemeente te Jeruzalem (Eusebius, Historia Ecclesiastica III, xi; xxxii,1-4).

Op basis van de verwantschap tussen de namen Klopas (Aram. Chalpaj) en Alfeüs, de Hebreeuwse letter chet wordt in het Grieks (LXX) wel vaker met een alpha weergegeven, gaan sommigen ervan uit dat Klopas dezelfde is als Alfeüs, en zou dan de vader van de discipel Jakobus zijn (Matt.10:3, niet te verwarren met Jakobus de halfbroer van Jezus). Als dit zo is dan is "Maria, de vrouw van Klopas" dezelfde als "Maria, de moeder van Jakobus" (= de zoon van Alfeüs) die in Mark.15:40; 16:1 en Luk.24:10 genoemd wordt.

Als dit laatste zo is en Kleopas en Klopas zouden dezelfde persoon zijn, dan waren de Emmaüsgangers niet twee mannen maar een echtpaar, waarvan de onbekende metgezel de zwijgzame Maria is. De vraag is of dit aannemelijk is. Als we het hele hoofdstuk in Lukas lezen, dan zien we dat deze Maria bij het graf is geweest en daar de engelen hoorde dat Christus niet dood was: Wat zoek gij de Levende bij de doden? (Luk 24: 5). Ook komt deze aanname erg tegenstrijdig over met de stelling van de Emmaüsgangers En wij hoopten, dat Hij was Degene, Die Israël erlossen zou (Luk 24: 21). Ook is het niet aannemelijk dat ze zouden zeggen gelijk ook de vrouwen gezegd hadden (vs 24), als Maria er notabene zelf bij was geweest.

Volgens mij zijn Kleopas en Klopas dan ook twee verschillende personen, dit blijkt niet alleen uit bovengenoemde tegenstrijdigheden, maar ook uit het feit dat Kleopas een naam van Griekse oorsprong is en Klopas een naam is van Aramese oorsprong.

Een nieuwe Dode Zee rol in steen?

In “A New Dead Sea Scroll in Stone?” in het tijdschrift Biblical Archaeology Review, January/February 2008, beschrijft de geleerde Ada Yardeni een 1 meter bij 30 centimeter grote steen welke beschreven is met een tekst welke volgens haar lijkt op een Dode Zee rol als het op leer was geschreven. Voor een Hebreeuwse transcriptie van de tekst zie hier en voor de Engelse vertaling zie hier.

Jim West heeft op zijn blog de enige foto gevonden, die op dit moment rond circuleert en helaas niet groot genoeg is om de inscriptie zelf te lezen. Daarnaast is het een groot bezwaar dat niet aangegeven wordt door BAR waar de steen gevonden is (=Transjordanië), waardoor het meer een sensationeel bericht is, met de suggestie dat er enige connectie zou zijn met Qumran.

Christenvervolging: Noord-Korea

De veiligheidsdienst van het streng-communistische Noord-Korea zet nepgemeenten op om christenen te bespioneren. Agenten geven zich als christenen uit om het vertrouwen van toestromende gemeenteleden te winnen. Zij reizen zelfs naar China om geld en bijbels voor Noord-Koreaanse christenen over de grens te smokkelen. Hun doel is christenen op te sporen die in de ogen van het regime illegale contacten onderhouden, meldt het Duitse persbureau Idea op gezag van een nieuwsbron die dagelijks bericht over Noord-Korea.

Bron: ND

Christenvervolging: India

Hindoe-extremisten hebben in de Oost-Indiase staat Orissa tijdens de Kerst ten minste acht christelijke dorpskerken en een tiental woningen van christenen in de as gelegd. De in New Delhi gevestigde Katholieke Bisschoppen Conferentie van India zei dat het geweld maandag was uitgebroken. Hindoe-activisten maakten bezwaar tegen een kerstspel, omdat dit hindoes van lage kaste zou aanmoedigen zich tot het christendom te bekeren. Hindoes hadden daarbij het vuur op christenen geopend en drie van hen verwond.

bron: RD

Copyright piramides Egypte

Egypte heeft het ludieke idee opgevat om een wet uit te vaardigen die het moet verbieden dat men wereldwijd piramides namaakt. Zie hier voor de rest van het artikel.

De piramides van Gizeh

Een kopie in Tenerife

Ontheiliging Tempelberg

Dat de Hamas de dood van iedere Israëliër wenst moge bekend worden geacht, gezien de vele duizenden raketten die ze het afgelopen jaar op onschuldige Israëlische burgers hebben afgeschoten. Nu hebben ze in satanische haat het idee opgevat om van de Tempelberg (wat het heiligste gebied is voor de Joden) om daar hun terroristische boodschappen te verkondigen.

Afgelopen woensdag (10 Tevet) zijn ze begonnen met uitzenden, deze datum is niet toevallig gekozen, omdat juist op die dag Babylonische verovering van Jeruzalem en de vernietiging van de eerste Tempel wordt herdacht.

Met deze boodschap is het de wereld weer eens duidelijk geworden dat de Palestijnen geen vrede willen, of pas nadat het Joodse volk volledig vernietigd is. Ik neem aan dat van Agt dit belangrijke feit op zijn website zet, als subjectief observant!!

Bron: Israel Today

Qumran

Yitzhak Magen en Yuval Peleg hebben een voorlopig rapport over hun bevindingen van 10 jaar lang onderzoek op de site van Israel Antiquities Authority gepresenteerd en is hier te downloaden

Nazareth in Jezus tijd

David Q. Hall heeft op zijn website de resultaten van zijn onderzoek of Nazareth bestond in Herodiaanse tijden geplaatst. De moeite waard om te lezen, net zoals het overige gedeelte van zijn site.

Kerstfeest in de Branding

De afgelopen week heeft de basisschool de Branding op een bijzondere wijze kerstfeest gevierd. In de wijk Norschoten in Barneveld werden door de kinderen allerlei scene 's uit het kerstverhaal uitgebeeld. Onder begeleiding van Romeinse soldaten gingen de ouders en geïnteresseerden de ijskoude nacht in op zoek, om uiteindelijk bij de stal van Jozef en Maria te komen waar zelfs een echte ezel aanwezig was.

De tombe van Esther en Mordechai

Van de week had ik de gelegenheid om naar de de film “One night with the king” te kijken, welke gaat over het leven van Esther. Zoals te verwachten was er bij deze film net als bij de meeste historische films, een hoop bij gefantaseerd en is het vaak onmogelijk om nog enige betrouwbare geschiedkundige informatie er uit te halen. Reden om halverwege de film maar te stoppen met kijken en met nuttiger zaken bezig te houden.

In het verleden had ik al eens uitgezocht dat de Hebreeuwse naam van Esther, Hadassa de naam van een plant was. Ook is toen al de aandacht gevestigd dat de namen van de hoofdrolspelers Esther en Mordechai verdacht veel leken op de Babylonische godennamen Ištar and Marduk. Ook de connectie met het Purim-feest is toen besproken.

Als je dan het Bijbelboek leest is het jammer dat je niet weet hoe het nu verder is gegaan. Het eindigt met de opmerking dat Mordechai de op één na machtigste is van het rijk. Volgens de judeo-Perzische traditie is er in de stad Hamadan (Iran) een Joods heiligdom, waar Esther en Mordechai zouden zijn begraven. Hoewel deze traditie niet wordt gesteund door de Joden buiten Perzië en niet wordt genoemd in de Babylonische en de Jerusalemse Talmuds, is het toch interessant om hier eens dieper op in te gaan.


De vroegste Joodse bron over deze graven is van Benjamin van Tudela, die de stad Hamadan in het jaar 1067 bezocht. Volgens hem, waren er toen 50.000 Joden die in de stad leefden, waar Esther en Mordechai voor een synagoge werden begraven. Sahin, de vroegste judeo-Perzische bron op deze traditie, beschrijft de dromen van Esther en Mordechai en hun vertrek aan Hamadan, waar zij binnen de synagoge stierven. Als eerste stierf Mordechai, en een paar uur later Esther (Bacher, 1908b, blz. 70-71).
Sahin’s getuigenis is waarschijnlijk gebaseerd op sommige verloren judeo-Perzische bronnen. Meer gedetailleerde beschrijvingen zijn overgeleverd door de de 19de en 20ste eeuwse auteurs. Als eerste Israël ben Joseph, die Hamadan in 1850 bezocht, die rapporteerde dat de graven van elkaar waren gescheiden door een smalle weg, in de tombes van een prachtig gebouw welke zich binnen de stad dicht bij de stadsmuren bevond. Volgens hem, kwamen de Joden hier één keer per maand bidden. Tijdens het feest van Purim (veertiende van Adar) lazen zij het Boek van Esther en van tijd tot tijd raakten ze de graven met de palmen van hun handen aan. Hij schatte het aantal Joden in Hamadan op ongeveer 500 families, die drie synagogen bezaten.

Een ander rapport hebben we van Yehiel Fischel Castelman, een Galicische Jood van Safed, die Hamadan bezocht in 1860. Hij prees de economische situatie van de Joden van Hamadan en beschreef het gebouw en de graven prachtig. Hij rapporteerde dat, volgens de lokale Joden, het "door Cyrus de zoon van Esther werd gebouwd," en dat de datum op de bovenkant van de tombe stond. Helaas kon hij echter de tombe niet beklimmen om het te lezen. Jakob Pollak, de arts van Naser-al-Din’s Shah en professor van anatomie in Dar al-fonun (1855-60), vermeld dat de graven de enige nationale heilige plaats was die de Joden van Perzië bezaten en er daarom een bedevaartplaats van maakten.



Door de verschillende bezoekers wordt melding gemaakt dat bij de ingang van de tombes de tekst uit Jesaja 26:2 “Doet de poorten open, dat het rechtvaardige volk daarin ga, hetwelk de getrouwigheden bewaart.” staat. Helaas voor de hedendaagse bezoeker is deze tekst in modern Hebreeuws kwadraat schrift geschreven, daar dit een late datum aangeeft voor de tombe.

Gezegende Kerst

Bij deze wens ik iedere lezer een gezegende kerst toe.

Vorst in het paradijs, Barneveld (2007)

Kerstdiensten Barneveld

Omdat de kersttijd weer is aangebroken hieronder een lijst van de diensten van de verschillende kerken in Barneveld. Geprobeerd is een zo volledig overzicht te geven, mocht ik een dienst gemist hebben meld het dan.

23 dec.
9.00 ds. S. J. Verheij (K. C. Rehoboth)
9.30 ds. J. C. Schuurman jr. (Goede Herderkerk),
9.30 ds. K. van Meijeren, (Herv. Oude Kerk)
10.00 ds. J. Roos (Ger. Gem. in Ned.)
10.00 Bert Sturkenboom (St. Catharinaparochie)
10.30 ds. A. P. Spaa (Verpleeghuis Norschoten)
10.30 dr. L. G. Zwanenburg (Loc. Kweekweg),
10.45 ds. S. J. Verheij (K. C. Rehoboth),
14.00 ds. J. W. van Estrik (Herst. Herv., De Valckenhoek),
16.45 ds. M. Aangeenbrug, (Herv. Oude Kerk)
16.45 ds. H. Russcher (Goede Herderkerk),
18.30 ds. J. Roos (Ger. Gem. in Ned.)
18.45 ds. A. L. van Zwet, (Herv. Oude Kerk)
19.00 ds. N. P. J. Kleiberg (Herst. Herv., De Valckenhoek)

24 dec.
19.00 Bert Sturkenboom (St. Catharinaparochie) gezinsviering
20.30 P. Pauwe (Doorbrekers)
21.00 onbekend (Herv. Oude Kerk)
23.00 Bert Sturkenboom (St. Catharinaparochie) nachtmis

25 dec.
9.00 ds. H. Russcher (K. C. Rehoboth)
9.00 kand. J. A. Kloosterman (Herst. Herv., De Valckenhoek),
9.30 ds. M. Aangeenbrug, (Herv. Oude Kerk)
9.30 ds. J. A. Brussaard (Goede Herderkerk),
9.30 ds. C. Hogchem (Ger. Gem.)
10.00 ds. J. Roos (Ger. Gem. in Ned.)
10.00 Theo van der Zant (St. Catharinaparochie)
10.30 ds. A. Beens (Verpleeghuis Norschoten)
10.30 ds. C. Molenaar (Loc. Kweekweg)
10.45 ds. H. Russcher (K. C. Rehoboth)
16.45 ds. K. van Meijeren (Goede Herderkerk),
18.30 ds. J. Roos (Ger. Gem. in Ned.)
18.45 ds. S. J. Verheij, (Herv. Oude Kerk)
19.00 ds. H. Verheul (Herst. Herv., De Valckenhoek),
19.00 ds. C. Hogchem (Ger. Gem.),

26 dec.
9.00 ds. G. Hendriks (Herst. Herv., De Valckenhoek),
9.30 ds. D. v.d. Streek (Goede Herderkerk),
9.30 ds. C. Hogchem (Ger. Gem.),
10.00 stud. J. A. Weststrate (Ger. Gem. in Ned.)

Dries van Agt’s kruistocht tegen Israël.

Enige dagen geleden heeft Dries van Agt een website gelanceerd over het Israëlisch-Palestijnse conflict. Zoals te verwachten, is deze site politiek correct, maar wie tussen de regels door leest merkt het grote antisemitisme op van de man.

Zo wordt bijvoorbeeld wel alle "misdaden" genoemd die de Israëliërs zouden hebben gepleegd, maar wordt met geen woord gerept over de vele duizenden raketten die alleen al de afgelopen jaren zijn afgevuurd op de burgerbevolking van Israël. Ook wordt verzwegen dat voor de tweede WO de joden ook Palestijnen werden genoemd, net als alle anderen bevolkingsgroepen zoals de Samaritanen.

Voor wie een nauwkeurig rapport wil lezen over de site van Dries zie hier. Het zal een ieder duidelijk worden dat Dries niet voor niets een disclaimer heeft opgenomen met de volgende zinsnede "Dries van Agt en andere partijen die bij deze website zijn betrokken, aanvaarden geen enkele aansprakelijkheid voor eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden. Ook zijn zij niet aansprakelijk voor schade die is of zou kunnen worden veroorzaakt door, of die indirect verband houdt met, gebruik van deze website. Hieronder valt ook (eventuele) schade veroorzaakt door gebruikers van de website, die via Internet informatie en/of berichten verzenden." Want er zijn voldoende onjuistheden en onvolledigheden te noemen en de te verwachten schade zal dan ook aanzienlijk zijn.

Een kerstverhaal uit Nederland (4)

Verberg de vluchteling, lever de ontheemde niet uit.

Jesaja 16: 3

****

Zie hier, hier, hier en hier als je de eerdere delen niet hebt gelezen.

****

Voorbij Ter Apel zagen we enkele groepjes mensen wandelen, duidelijk geen Drenten of Groningers, en ik begreep dat we in de buurt van het Aanmeldcentrum waren. Niet veel later stonden we bij de poort. Twee jongens die ik in Amsterdam onmiddellijk als Marokkanen zou hebben geïdentificeerd vroegen of we "new" waren, en gebaarden dat we bij de verkeerde poort waren afgezet en dat we even verderop het terrein opkonden. Een portier legde vriendelijk uit waar we heen moesten lopen, en nadat de draadloze Sharona had vertaald wat we nu precies gingen doen, wandelden we naar de aangeduide witte stacaravans. Al snel stonden we temidden van enkele tientallen mensen die weinig om handen leken te hebben. Maar er hing geen verveelde sfeer, zoals je in Amsterdam tussen de hangjongeren wel hebt. Ik zag Mosafer lachen naar de zwarte kinderen in het speeltuintje.

In een grote barak, voorzien van een poging tot kerstboom, werden we opgevangen door mensen van de bewakingsdienst. Het was een komen en gaan van mensen, maar niemand had haast en ik geloof dat ik ongewild ben voorgedrongen. Er kwamen geen klachten – iedereen had de tijd. Een mevrouw schreef Mosafers achternaam over van een van Richards bierviltjes, deduceerde dat de nieuwkomer Perzisch sprak en begreep waarom ik aarzelde met het noemen van Mosafers geboortedatum, zodat ook hier "is ongeveer 54 jaar oud" in de stukken kwam. Even later begeleidde een bewaker ons naar Mosafers caravan, waar een kacheltje overuren leek te draaien. Een kale ruimte, maar voorzien van een bed en sanitair. Ze zal er enige privacy hebben, tot ze misschien een huisgenote krijgt. De man gaf haar een dik pakket met een lunchpakket, lakens, dekens, zeep en een handdoek. Ik had het idee dat de bewakers goede mensen waren, die het beste probeerden te maken van wat al met al een nogal saaie wachtruimte was.

De draadloze Sharona bleek andermaal haar gewicht in goud waard te zijn. Ik wees Mosafer het gebouw aan waarvan ik had begrepen dat er eten werd geserveerd, en Sharona vertaalde wat ik zei; ik wees de medische afdeling aan, en Sharona legde het uit. En ze vertaalde dat Mosafer niet in het eigenlijke Aanmeldcentrum was, maar op het terrein van de noodopvang, en dat een medewerker van het COA haar over een dag of twee zou komen ophalen om haar naar het Aanmeldcentrum te brengen, waar de IND haar verhaal zou opnemen.

En dat was het dan. Mosafer en ik namen afscheid en ik begreep van de draadloze Sharona dat onze beschermelinge ons met engelen vergeleek. Het leek me niet het moment voor een theologische discussie. Ik voelde me wat raar. Na een dag samen te hebben gereisd was ze in feite nog een volkomen onbekende. Ik weet dat ze ongeveer 54 jaar oud is, uit Isfahan komt, getrouwd is geweest, drie kinderen heeft, antidepressiva gebruikt, geen paspoort van de autoriteiten heeft gekregen en in haast door smokkelaars Iran is uitgebracht. Al haar bezittingen zitten in een schoudertas en een koffertje, en ze weet nog niet wat het betekent dat ze overmorgen de asielprocedure indraait. Ik drukte haar nog een telefoonkaart in handen, gaf de nummers van Sharona en mijzelf, en dat was eigenlijk alles wat er nog kon worden gedaan.

Met wat Aziaten wandelde ik het terrein af. De portier vroeg belangstellend of alles was gelukt en wees me waar ik de bus zou kunnen vinden. Ik heb niet het idee dat ik Mosafer tussen de onmensen heb achtergelaten. Sharona zou me later vertellen dat de vriendelijkheid van de bewakers, het feit dat ik op het terrein was gekomen en dat de mensen het terrein weer konden verlaten haar verbaasden. In haar tijd en in Zevenaar was dat anders geweest.

****

Voor hen die het verhaal in het Engels willen lezen zie de website van Shir ha Shirim.

Een kerstverhaal uit Nederland (3)

Verberg de vluchteling, lever de ontheemde niet uit.

Jesaja 16: 3

****

Zie hier, hier en hier als je de eerdere delen niet hebt gelezen.

****

Het enige wat we hadden moeten beloven was dat we Mosafer de volgende dag weer zouden meenemen, en omdat ik degene was die het makkelijkste een dag vrij kon krijgen, was het aan mij om haar te begeleiden naar de Vreemdelingendienst aan de Huizingalaan. Ik beken dat het me slecht uitkwam, maar nu Wouter, Sharona en Richard één mijl met Mosafer waren meegegaan, was het onbillijk als ik de tweede niet met haar zou oplopen. Dus belde ik de mensen af met wie ik afspraken had, en zocht ik op het internet op wat de Vreemdelingendienst zoal deed. We hadden al een vermoeden dat Mosafer uiteindelijk naar het Aanmeldcentrum in Ter Apel zou gaan, en ik zocht op de website van de IND hoe dat zou moeten. Ik kreeg de indruk dat we er op goed geluk heen zouden kunnen gaan en telefoontjes op de vroege donderdagochtend bevestigden die conclusie.

Bewapend met een "point it"-fotoboekje, een Perzisch zakwoordenboek en een trui die mij iets te klein was maar Mosafer nog zou passen, stond ik klokslag half tien weer aan de Warmoesstraat, waar ik in de wachtkamer wat stichtelijke Augustijnse lectuur doorbladerde tot Mosafer binnen werd gebracht. Ik vroeg om een kopie van de intake-papieren omdat daarop de medicatie stond beschreven, en kreeg die mee nadat me op het hart was gedrukt dat ik ermee moest omgaan zoals met alle privacy-gevoelige informatie. Cordaad deugt.

De zegeningen der mobiele telefonie zijn immens. Ik belde Sharona, die als draadloze tolk dienst deed en Mosafer uitlegde dat ik haar rechtstreeks naar het Aanmeldcentrum zou brengen, dat we eerst naar het station zouden wandelen, daarna met drie treinen drie uur onderweg zouden zijn, dat ik tijdens de reis wat werk zou moeten doen, dat ze een lunch van me zou krijgen, dat ze geacht werd die ook op te eten, en dat ze in het vervolg de taroof moest laten varen, de aangeboren onpraktische bescheidenheid die Iraniërs eigen is en volkomen onproductief is wanneer je de IND moet overtuigen dat er iets ernstigs aan de hand is. (De avond ervoor hadden Richard en ik een envelop met geld via de Augustinessen laten geven, opdat Mosafer het niet van ons zou hoeven aannemen – en weigeren.) Beleefdheid is een schone zaak, maar in Iran overdrijven ze.

Eigenlijk is Amsterdam een marteling als je er doorheen wandelt met iemand die je niet kunt aanwijzen hoe mooi het is. Voor het eerst in maanden hadden we een zonnige ochtend. De Beurs van Berlage leek mooier dan anders. De klok van de Oude Kerk klonk prachtig. Een besnorde kapitein van een rondvaartboot begroette een collega. Er werd warme chocolademelk verkocht. En er viel niets over te vertellen.

Ik kocht eersteklaskaartjes omdat ik niet wilde dat Mosafer tussen de ketende pubers zou zitten, en we reisden in betrekkelijke rust naar Amersfoort. Terwijl ik mijn werk deed, bestudeerde zij de taalgidsjes. Pas in de trein naar Zwolle realiseerde ik me dat ik op mijn laptop foto's van Persepolis had staan, die ik haar dus maar liet zien. Misschien had ik dat niet moeten doen, want ze begon te huilen, en via de draadloze Sharona begreep ik dat ze veel verdriet had dat ze haar land had moeten verlaten. Mosafer is niet om een trivialiteit op de vlucht geslagen.

Ik ben nooit ten oosten van Zwolle geweest en had er spijt van nog nooit eerder langs de Overijsselse Vecht te zijn gereisd. Waarom kon ik verdorie niet zeggen tegen Mosafer dat het landschap gewoon mooi was?! Richard belde om te vragen hoe het ging en praatte nog even met Mosafer, die van alles te vertellen had – wat door Richard laconiek werd vertaald als "uitgebreide Iraanse dankbaarheidsformules". In Coevorden haalde ik de lunch te voorschijn en ik zag opgelucht dat Mosafer haar broodje oude kaas opat. We hadden de lunch nog maar net op toen we Emmen binnenreden.

Ik kocht een strippenkaart voor Mosafer. Er moest een bus rijden, maar die kon ik niet vinden. En omdat ik geen zin had lang te wachten in de vrieskou, besloot ik een taxi te nemen. Ik vroeg me af hoe asielzoekers hier de weg ooit moesten vinden. De officiële procedure is dat de Vreemdelingendienst in de stad waar ze aankomen ze een treinkaartje geeft, maar zelfs ik als Nederlander had in Amersfoort al even moeten zoeken naar de juiste overstap, en dat zal een buitenlander nog wel moeilijker afgaan. Laat staan dat zo iemand de bus zou kunnen vinden in Emmen.

Een kerstverhaal uit Nederland (2)

Verberg de vluchteling, lever de ontheemde niet uit.

Jesaja 16: 3

****

Zie hier en hier als je de eerste delen niet hebt gelezen.

****

Ik was net op tijd terug in de Brakke Grond om De Veste te bellen. Om precies half acht stonden we gevieren op het terras, telefoon in de aanslag. Wouter kreeg als eerste gehoor, waarna Richard het verhaal deed en weer een aantal bierviltjes volschreef. Sharona legde binnen aan Mosafer uit dat het leek te gaan lukken, maar uit de lichaamshouding van Richard viel af te leiden dat hij slecht nieuws zou brengen. Dat leek mij het aangewezen moment om Henk, een bevriende psychiater, te bellen: zou er plaats zijn in de crisisopvang? Hij zei van niet en suggereerde de zusters Augustinessen, waarvan ik echter wist dat die anno 2007 allemaal met pensioen waren. Henk opperde nog de huisartsenpost, en ik ging bij de balie van het theater het telefoonboek consulteren.

Richard en ik liepen tegelijk het café binnen, en hij bleek ondanks aanvankelijk slecht nieuws alles alweer tot in de puntjes te hebben geregeld. Het slechte nieuws was dat in De Veste alleen mensen slapen die een verblijfsvergunning hebben, het goed dat Mosafer terecht kon bij de Stichting Cordaad, die de vrouwenopvang beheerst waarvan de politie het bestaan had ontkend. Wat des te opmerkelijker was omdat het van het politiekantoor aan de Beursstraat naar Cordaad nog geen tweehonderd meter is. Overigens gaat achter deze stichting niets anders schuil dan de Augustinessenorde, waarvan Cordaad de taken heeft overgenomen nu de goede zusters op jaren zijn gekomen.

We wandelden naar de Warmoesstraat, waar Cordaad zich bevindt, en werden even zakelijk als vriendelijk geholpen door twee maatschappelijk werksters, die zonder klagen gastvrijheid aanboden. Het invullen van het formulier bleek niet helemaal zonder problemen, want hoe reken je een geboortedatum uit de Iraanse kalender om naar de onze? Richard had op bierviltjes al wat rekenwerk gedaan, maar we aarzelden het resultaat op te schrijven om te vermijden dat er straks verschillende data in Mosafers IND-dossier zouden staan, wat immers meteen tot afwijzing leidt. Uiteindelijk werd ingevuld dat ze ongeveer 54 jaar oud was.

Enkele telefoontjes naar Henk hielpen om duidelijkheid te scheppen over Mosafers antidepressiva. Het gesprek werd zelfs grappig toen de maatschappelijk werksters vroegen welk ontbijt hun gast de volgende dag op haar kamer wilde krijgen – wit of bruin brood? Sharona wist ook even niet hoe ze dat aan iemand uit Iran, waar ze heel ander brood hebben, moest uitleggen. Het ijs was gebroken en voor het eerst zagen we Mosafer lachen. Na afloop van de intake brachten Sharona en een van de maatschappelijk werksters Mosafer naar haar eigen kamer. Richard en ik voldeden de rekening en wachtten beneden, want uiteindelijk waren we in een klooster van de zusters Augustinessen, en als man hoor je je daar niet te vertonen bij de slaapvertrekken.

****

Wordt vervolgd...

The Bible Book by Book

Van Josiah Blake Tidwell is het boek The Bible Book by Book: A Manual for the Outline Study of the Bible by Books (second edition, 1916) verschenen bij verselink.org.

Een kerstverhaal uit Nederland (1)

Verberg de vluchteling, lever de ontheemde niet uit.

Jesaja 16: 3

****

Hierbij het eerste deel, zoals gisteren beloofd, de namen van enkele personen zijn ter bescherming gefingeerd.

****

Wie uit zijn land heeft moeten vluchten en asiel komt aanvragen in Nederland, moet zich vervoegen bij het Aanmeldcentrum in Ter Apel. Dat ligt – zo weet ik sinds kort – in de meest afgelegen uithoek van het toch al niet om zijn bereikbaarheid bekendstaande Oost-Groningen. Per trein valt er niet te komen. Dit is vér van de rest van Nederland. De kans dat u in het dagelijks leven tegen een asielzoeker aanloopt is derhalve klein. Omdat de pers zijn belangstelling voor de vluchtelingenproblematiek sinds de val van Verdonk heeft verloren – ik heb althans al een tijd geen larmoyante stukjes meer gelezen – is het zinvol eens te kijken wat er gebeurt als een willekeurige Amsterdammer oogcontact maakt met een vluchtelinge in paniek.

Een eerste conclusie zal zijn dat deze vluchtelinge heel veel geluk heeft gehad. Een tweede dat de Amsterdamse politie, waar ik – zolang ze me niet bekeuren voor futiliteiten als fietsen zonder licht – veel respect voor heb, ook mindere momenten heeft. En de derde is dat de zaken zo slecht niet zijn geregeld in Ter Apel. Al ligt het wel iets te ver weg.

****

Mijn vriend Wouter fietste aan het einde van de middag naar huis toen hij werd aangesproken door een kleine donkere vrouw. Zwarte winterjas, koffertje, handtasje. Ze sprak geen woord Nederlands en kon alleen communiceren met een papiertje dat vermeldde dat ze een "Iranian refugee" was en op weg was naar een politiekantoor aan de Hobbemastraat. Wouter besloot even met haar op te lopen en stelde al snel vast dat het opgegeven adres niet bestond. Toen een zoektocht langs de nabijgelegen Hobbemakade niet veel meer resultaat opleverde, belde Wouter zijn vriend Richard, die Perzisch spreekt en voorstelde dat Wouter en de Iraanse naar Theatercafé de Brakke Grond zouden komen, waar ze konden praten in een rustiger omgeving.

Door een gelukkig toeval zat ook Sharona, Richards lerares Perzisch, in het gezellig drukke café. Sharona publiceerde enkele jaren geleden een artikel in een Iraanse krant dat tot gevolg had dat ze, na twee weken een gevangenis in Teheran te zijn verhoord, uit Iran moest vertrekken. Ze kent het vluchtelingenleven dus zoals maar weinig anderen. Sharona had weer een afspraak met mij, en zo zaten we rond een uur of zeven vier man (m/v) sterk te beraadslagen.

De vrouw bleek Mosafer te heten, had zich door mensensmokkelaars naar België laten brengen, maar bleek uiteindelijk in Nederland aangekomen. "Ze moet in haast zijn vertrokken," bedacht ik, "want ze loopt op schoenen die geen weldenkend mens op reis zou meenemen." We boden haar verschillende keren iets van de spijskaart aan, maar we begrepen al gauw dat ze te gespannen was om iets te eten. Een kop thee, dat kon nog net.

Beschikten we in de persoon van Sharona over alle expertise aangaande het vluchtelingenleven en de Iraanse taal, met Richard hadden we een repositorium aan nuttige kennis over de hoofdstedelijke daklozenzorg. Sinds anderhalf jaar heeft hij de zorg voor een kennis zonder vaste verblijfplaats. Al snel stond Richard buiten (waar het minder rumoerig was dan in het café) de nummers uit zijn mobiele telefoon te bellen en aantekeningen op bierviltjes te maken, om af en toe weer binnen te komen met conclusies. De voornaamste was dat er geen enkele politiepost in de buurt van de Hobbemastraat was en dat Mosafer zich moest vervoegen bij de Vreemdelingendienst aan de Huizingalaan. Wat die met haar zou doen, was niet helemaal duidelijk.

Ondertussen drong de volgende vraag zich op: waar brengen we Mosafer onder? Wouter opperde zijn logeerkamer, maar ik wierp tegen dat hij en zijn vriendin daarmee het risico namen nog tot in lengte van dagen een vluchtelinge over de vloer te hebben. Ze zou zich weliswaar ergens moeten aanmelden voor de asielaanvraag, maar waar en hoe dat tegenwoordig was, dat wist ook Sharona niet. Sinds zij zich in Zevenaar aanmeldde, zijn de wet tweemaal en de procedures eindeloos gewijzigd. Het kon misschien lang duren, meenden we, en Richard wist nog te vertellen dat juist het feit dat Mosafer onderdak bij Wouter zou hebben, kon betekenen dat ze buiten elke vorm van geregelde opvang zou blijven.

Een kennis van Richard had de nacht wel eens doorgebracht bij De Veste, de Amsterdamse noodopvang. Het probleem daarmee is echter dat het bemachtigen van een plek een ware tombola is. Je moet om precies half acht bellen, en als de telefoon wordt opgenomen, heb je een bed – maar er bellen tientallen mensen. Met in totaal vier mobieltjes waren we niet kansloos, maar daar stond weer tegenover dat het al koud aan het worden was en menige zwerver zijn weg naar De Veste zou proberen te maken. Opnieuw wist Richard raad: de Amsterdamse politie kent een noodopvang voor vrouwen.

Blij dat ook ik me nuttig kon maken, fietste ik naar het politiekantoor aan de Beursstraat, waar ik even vriendelijk werd te woord gestaan als ik van de Amsterdamse politie gewend ben. Wat een compliment waard is, want welbeschouwd was het een vreemd verzoek waarmee ik daar stond: wij hebben op straat een verwarde Iraanse asielzoekster gevonden en kunnen jullie een slaapadres noemen? Vreemd, zeker, maar dat wil niet zeggen dat het onredelijk was.

Er werd een andere agent bij gehaald, aan wie ik het verhaal nogmaals deed, en die me, bijna grof, vertelde dat die vrouw vast wél geld had gehad om zich door smokkelaars het land uit te laten brengen. (Alsof er een andere manier zou zijn Iran te verlaten.) Ook de surveillanten zouden niet even langs komen in de Brakke Grond om poolshoogte te nemen. En nee, er was geen noodopvang voor vrouwen. Voor Mosafer was er geen plaats in de herberg.

****

Wordt vervolgd...

Waar liefde is, daar is ook God...

Dit is de titel van een van de korte verhalen van Leo Tolstoj, welke gaat over aandacht voor onze medemens. Het verhaal gaat over het thema dat de hoofdrolspeler (een oude schoenenmaker) die dag Christus zal zien. Veel mensen komen langs, waaronder ook hulpbehoeftigen, welke hij gewoonte getrouw helpt. Maar Christus zelf ziet hij niet, totdat hij ’s avond laat in zijn Bijbel het volgende leest:

Wanneer Ik kom in mijn heerlijkheid met al de engelen, zal Ik op mijn schitterende troon zitten. Alle volken zullen voor Mij bijeen worden gebracht. Dan zal Ik hen van elkaar scheiden, zoals een herder de schapen en de bokken scheidt. De schapen zal Ik aan mijn rechterhand zetten en de bokken aan mijn linkerhand.

Dan zal Ik tegen de mensen aan mijn rechterhand zeggen: 'Kom, gezegende kinderen van mijn Vader. U mag het Koninkrijk binnengaan, dat van het begin van de wereld af voor u bestemd is. Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven. Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven. Ik was een vreemdeling en u hebt Mij in uw huis uitgenodigd. Ik had niets om aan te trekken en u hebt Mij kleren gegeven. Ik was ziek en u hebt Mij opgezocht. Ik zat in de gevangenis en u bent bij Mij geweest.'
Deze goede mensen zullen vragen: 'Here, wanneer hebben wij gezien dat U honger had en hebben wij U te eten gegeven? Of dat U dorst had en hebben wij U te drinken gegeven? Of dat U een vreemdeling was en hebben wij U geholpen? Of dat U niets had om aan te trekken en hebben wij U kleren gegeven? En wanneer was U ziek of zat U in de gevangenis en hebben wij U bezocht?'
Ik zal tegen hen zeggen: 'Toen u dit voor één van mijn minste broeders hebt gedaan, deed u het voor Mij.'

Daarna zal Ik tegen de mensen aan mijn linkerhand zeggen: 'Weg jullie, vervloekten! Naar het eeuwige vuur dat voor de duivel en zijn trawanten bestemd is. Want Ik had honger en u wilde Mij niet te eten geven. Ik had dorst en u wilde Mij niet te drinken geven. Ik was een vreemdeling en u wilde Mij niet in huis opnemen. Ik had niets om aan te trekken en u wilde Mij geen kleren geven. Ik was ziek en u wilde Mij niet opzoeken. Ik zat in de gevangenis en u hebt Mij aan mijn lot overgelaten.' Dan zullen zij vragen: 'Maar Here, wanneer hebben wij dan gezien dat U honger had of dorst? Of dat U een vreemdeling was? Of dat U niets had om aan te trekken? Of dat U ziek was of in de gevangenis zat? Wanneer hebben wij U niet geholpen?'
Ik zal hun antwoorden: 'Toen u de minste van mijn broeders niet wilde helpen, wilde u Mij niet helpen.' Die mensen gaan naar de eeuwige straf. Maar de goede en eerlijke mensen gaan naar het eeuwige leven."

Mattheüs 25 (Het Boek)

Dat dit niet alleen een mooi verhaal is, maar ook nu nog gebeurt blijkt uit het verhaal dat ik deze week kreeg van iemand die plotseling werd geconfronteerd met een vluchtelinge die alleen kon communiceren met een papiertje dat vermeldde dat ze een "Iranian refugee" was en daarmee om hulp vroeg. Wat doe je dan? Doorlopen, of helpen? In deze donkere periode van het jaar, blijkt dat er toch nog licht is in de verschillende uithoeken van Amsterdam. Het verhaal vervolgt met bloedstollende avonturen in de uncharted territories van ons land, waar plaatsen Exloermond, Klazienaveen, Barger Compascuum, Sleen, Emmererfsveen, Vroomshoop en Diffelen heten. De komende dagen zal het volledige verhaal op mijn blog worden gezet.

Ontrouw

Als in de Bijbel over ontrouw wordt gesproken, dan val het op dat dit bijna altijd slaat op de gelovigen en niet op de heidenen of op volgelingen van andere religies. Dit is een belangrijk punt. Als je dan de Bijbel op dit soort punten er op naslaat valt op, dat de leiders van de gelovigen, in het Oude Testament de priesters en de levieten, in het Nieuwe Testament de voorgangers zwaarder op de vingers worden getikt dan de andere gelovigen. Reden hiervoor is dat juist zij, die het moeten weten, dit bewust niet doorgeven aan hun “schapen”.

Zo lezen we in Maleachi dat de prediking van de priester hoort over te vloeien van de kennis van God (2:7) zodat de mensen leren leven volgens Gods wetten. Ze moeten de mensen de waarheid vertellen, ze mogen niet liegen en bedriegen. Ze moeten een goed en rechtvaardig leven leiden (vs. 2:6) zodat een ieder hun goed gezind waren (Hand. 2:47).

Het is dan ook opvallend dat de profeet zich juist richt tot de groep priesters en levieten die zich hier niet aan houden. Ze waren niet alleen ontrouw aan Gods woord, maar zorgden ervoor dat ook anderen afdwaalden. Daarom werden ze verachtelijk in de ogen van de gelovigen (Mal. 2:9). Bekende symptonen worden zichtbaar, ze verlaten hun eigen vrouwen en gaan mooie jonge vrouwen achterna die priesteressen waren van afgoden. Wordt er niet in de Bijbel gezegd dat men geen “ongelijk juk” moet aangaan?

Ook het offeren van het allerbeste werd verzaakt en alleen die dingen werden geofferd die ze konden missen: blinde en kreupele dieren (Mal. 1:8). Terwijl volgens Gods wetten alleen datgene geofferd mocht worden wat perfect was, waarbij de armen duiven mochten offeren, de minder armen een bok en de rijken een stier ieder naar zijn vermogen.

En terwijl zij op deze manier de Bijbel verkrachten, durven ze toch nog te zeggen, hebben wij dit gedaan? Ondanks het feit dat Maleachi 2500 jaar geleden is geschreven, zijn de parallen met de hedendaagse tijd duidelijk zichtbaar. Misschien moeten de leiders van de christelijke kerk toch maar eens acht slaan op de boodschap van deze boodschapper.

Citaat

Als de Geest de kerk verlaat, blijft deze voor 80% doordraaien.
Vanwege de menselijke professionaliteit.

Lichaam van Goliath gevonden

De laatste maanden krijg ik regelmatig mailtjes en brieven van mensen die beweren dat in India het skelet is gevonden van een reus, waarbij ze stelden dat het om een van de Gods zonen zou gaan die in Genesis 6 worden genoemd, of dat het gaat om de restanten van het lichaam van Goliath (welke overigens niet in India aan zijn eind is gekomen).

(c) National Geographics (gebruikt op basis van fair use)

Op National Geographics zijn nu een tweetal artikelen hierover geschreven, waaruit duidelijk blijkt dat het om een hoax, of te wel een grap gaat. Zoals reeds eerder gesteld, over deze Gods zonen uit Genesis zijn in de loop van de tijd verschillende interpretaties gegeven. Men heeft de vertaling "Gods zonen" uitgelegd als een aanduiding van menselijke wezens (zoals: de afstammelingen van Seth, de nakomelingen van de gelovige voorouders of vooraanstaande leidinggevende figuren uit de oertijd) of als een benaming van engelen. De meeste uitleggers menen tegenwoordig op grond van Bijbelse gegevens (Job 1:6; 2:1; Psalm 29:1) en gegevens uit de Ugaritische literatuur dat met de בְנֵי־הָֽאֱלֹהִים (benee ha-èlohiem) wezens zijn bedoeld die behoren tot de categorie van de goden.

In ieder geval hebben ze niets te maken met bovengenoemde hoax.

Duisternis...

De december maand is een maand van duisternis, korte dagen, lange nachten. De vorst van de beginnende winter zorgt voor een donkere onbehagelijkheid. De kale bomen langs de rand van de eveneens kale velden doet ons eraan herinneren dat alles tot een einde komt. Mensen raken uit hun bioritme en zijn gedeprimeerd, het einde van een jaar is in zicht.

Om deze onbehagelijkhe duisternis weg te werken, is de beste remedie om het gezellig te maken. We versieren de huizen met kerstverlichting van allerlei kleuren, waarbij het ene huis de andere in de schaduw stelt, zo mooi moet het zijn. Binnen warmen we ons aan de gezelligheid van de boom van Oberon, waarvan de wortels zijn afgekapt, maar dat hindert niet, de verlichting zorgt voor warmte en warmte doet leven. Vandaar dat er “candlelight avonden” door de lokale winkeliersvereniging worden georganiseerd, waarbij hele straten vol met brandende kaarsen worden gevuld en waar de warme kerstliederen metaalachtig schetteren uit de opgehangen luidsprekers.

Regelmatig wordt een “Ho, ho, ho…” uitgeschreeuwd, maar de mensen lopen koud van buiten (en van binnen) winkel in, winkel uit. Bijna niemand die zich stoort waarom dat kerstfeest ook al weer werd gevierd. Enkele zwarte kousen herinneren het zich nog en vechten de pastorie uit of er nou wel een dennetak opgehangen mag worden of niet en zoja, mag daar dan ook nog een een engeltje bij hangen.



Ondertussen wordt ver weg door koele regeringsleiders gesproken over de milieuverandering waardoor alles warmer wordt. Terwijl zij in hun harten al weer bedenken welke “vijandige” landen zij het vuur aan hun schenen zullen leggen, door hun alles overtreffende vuurwerk daar af te steken. Ondertussen worden de geesten van de duisternis niet verdreven door de warme redevoeringen van deze leiders.

Want het licht is niet aanwezig…

Livius Nieuwsbrief (26)

Dit is de zesentwintigste aflevering van de Livius Nieuwsbrief, een maandelijks verschijnend mailtje voor mensen met belangstelling voor de antieke wereld. Het wordt uitgegeven door Livius Onderwijs.

U kunt zich momenteel inschrijven voor de cursussen in 2008: het aanbod is hier.


NIEUW OP DE LIVIUS-WEBSITE

Een artikel over de zuster van keizer Augustus, Octavia, een stukje over de geliefde van Perikles, Aspasia, en de vertaling van Synesius' redevoering "Over keizerlijk bestuur" - eerlijk gezegd niet het beste werk van deze auteur.



EGYPTE

De onvermijdelijke doctor Zahi Hawass krijgt nogal wat aandacht in een artikel dat eigenlijk gaat over Karnak.

Een in onbegrijpelijk Engels gesteld stukje over vondsten in Ethiopië.

De website van de opgravingen van Hierakonpolis.

Een erg leuke vondst: een inscriptie in een Indisch schrift, gevonden aan de Rode Zee. Uit India zijn ook Romeinse vondsten bekend, en zo krijgen we een mooi beeld van de interregionale handel over de Indische Oceaan.

En verder: een sarcofaag uit de dertiende dynastie; Poolse opgravingen in Saqqara; en een braaf stukje over het Egyptische getallenstelsel.



MESOPOTAMIË

Een interessante vondst in Palmyra: een glazen urn met de crematieresten van een kind.

(Het maandelijkse stukje over de ondergang van ons erfgoed in Irak ontbreekt dit keer.)



IRAN en CENTRAAL-AZIË

Uw redacteur mocht een keer schrijven op de website van Handelsblad-correspondent Thomas Erdbrink en stelde geamuseerd vast hoe de Iraanse archeologische autoriteiten erin zijn geslaagd een charlatan van pool tot pool voor paal te doen staan.

Ook in het nieuws: brandsporen in de citadel van Pasargadai, en de verkoop van een relief uit Persepolis.



GRIEKENLAND

Een interview over Cyprus.

De Spartanen gooiden hun zwakste babies niet dood - althans, archeologen hebben daarvoor geen aanwijzingen gevonden. Hoe ze konden verwachten zulke zachte botjes, die na enkele jaren compleet zijn vergaan, te vinden, is uw redacteur een raadsel.



TURKIJE

De inzet van biologische wapens in het Hethitische Rijk.

Allianoi, een antieke badplaats, wordt onder water gezet door de aanleg van een stuwmeer.



ROME EN ZIJN RIJK

De vondst van een Romeinse troon in de Villa van de Papyri (Herculaneum) trok deze maand nogal wat aandacht (meer...) Die villa is overigens in Malibu nagebouwd, en foto's daarvan vindt u hier.

Een van de aardigste vondsten uit de laatste jaren was de haven van Romeins Pisa, met zo'n dertig scheepswrakken. Een overzichtsartikel.

Uw redacteur vroeg zich in de vorige nieuwsbrief af hoe de Italiaanse archeologen er zo zeker van waren dat ze het Lupercal hadden opgegraven. Toen ook anderen deze kritiek uitten, zwol hij van trots - zodat hij nu nog meer weegt dan de gebruikelijke 130 kilo.

De Peutinger Kaart is geplaatst op de UNESCO-lijst van Werelderfgoed.

Een Angelsaksisch grafveld, met veel mooie vondsten.

En verder: filmpje over Pompeii; Porolissum; Romeins skelet in Yorkshire; een grafveld bij Trowbridge; vondsten op de plek waar in Londen een Olympische sportaccomodatie wordt gebouwd; Romeinse lijm (leuker dan u zou denken); chirurgische instrumenten uit Pompeii; ruim 3000 foto's van Romeinse - nou ja, van alles dus.



JODENDOM en CHRISTENDOM

Ergerlijke advertenties verstoren wat anders een aardig artikel over de opgravingen in Megiddo had kunnen zijn.

Sheikh Irema Sa'id Sabri, de grootmoefti die beweerde dat de Joodse Tempel nooit heeft bestaan, doet de Palestijnse zaak meer kwaad dan goed met enkele overtrokken beschuldigingen. Als hij het wat rustiger had gebracht, zou hij serieuzer zijn genomen.

Ook in het nieuws: Laat-antieke vondsten in Tel Aviv.



ROMEINEN IN DE LAGE LANDEN

De locatie van de Romeinse basis in Nijmegen: de samenvatting van een proefschrift doet waarschijnlijk geen recht aan de inhoud, want wat er nu te lezen valt heeft een hoog "stating the obvious"-gehalte. En wat Caesars militaire successen in 62 in Portugal ermee van doen hebben, wordt ook niet echt duidelijk. Deze samenvatting roept minder vragen op.

Altijd leuk: een Romeins schip, dit keer in Keulen.

En verder: een deegroller uit Bergen op Zoom; mogelijkheid van een nieuw museum, dit keer in Millingen.



OVERIG

Lawrence Alma-Tadema gold ooit als een van de slechtste schilders van zijn tijd, maar hij was populair en is dat gebleven. Een aardig overzichtsartikel legt uit waarom.

Interview met Colleen McCullough, de schrijfster van een lange reeks meticuleus gedocumenteerde romans over de ondergang van de Romeinse Republiek.



DE "KASTEEL VAN AMSTERDAM-PRIJS"

Elke maand zijn ze er weer: persberichten waarin sensationele archeologische vondsten worden gemeld, en en waarvan al gauw duidelijk is dat het erom gaat publiciteit te genereren om de financiering van de betreffende opgravingen veilig te stellen. Zoveel creativiteit verdient aandacht, en daarvoor is de "Kasteel van Amsterdam-prijs" ingesteld. Deze maand kan de prestigieuze onderscheiding natuurlijk niet gaan naar een ander bericht dan dat over de "unieke" mummies uit de Ptolemeïsche tijd.

Uit het juryrapport: alleen al in de "vallei van de gouden mummies" liggen zo'n tienduizend mummies uit deze periode, en dat kan iedereen weten die de krant de laatste jaren ook maar een beetje heeft bijgehouden. De ontdekking was namelijk werkelijk groot nieuws - dat kun je wel overlaten aan de onvermijdelijke doctor Zahi Hawass. Nu voor het eerst iemand erin is geslaagd de Egyptische archeoloog de loef af te steken, kan de jury niet anders dan diep onder de indruk zijn. Zelden was de prestigieuze Kasteel van Amsterdam-prijs meer op zijn plaats.



DWAASHEID

Did a Comet Cause the Great Flood? (Het antwoord is nee.)



NIEUWE EXPOSITIES

Tot 20 april kunt u in het Institut du monde arabe in Parijs naar "La Méditerrannée des Phéniciens", en in de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis is de expositie "Van Gilgamesh tot Zenobia" begonnen. (Voor de Hollanders: dat is een van de mooiste musea in Brussel.)

Oudere exposities: zie hier.



VRIENDEN VAN LIVIUS

De komende activiteit van de VvL is op zondag 6 januari 2008: een lezing van Janine Prins, die in 2006 in het NRC Handelsblad wekelijks verslag deed van een zeven maanden durende zwerftocht door Midden- en Zuidoost-Europa. Ze zal ons vertellen hoe de val van de Muur daar is ervaren en wat erna is gebeurd tussen de oudere en jongere generaties. Traditiegetrouw is de VvL-lezing in Het Ponthuys, op slechts drie minuten varen vanaf het Amsterdamse Centraal Station. We beginnen om twee uur en sluiten af rond de klok van vieren. Een vrijwillige eigen bijdrage wordt op prijs gesteld.



DE ELGIN SOAP

Korte inhoud van het voorafgaande:
http://en.wikipedia.org/wiki/Elgin_Marbles

Het transport van de oudheden uit het oude Akropolismuseum naar de nieuwe locatie vordert gestaag - inmiddels zijn ook de vijf Karyatiden overgebracht. De mooiste staat nog in het British Museum.



NIEUWE BOEKEN

The Medici Conspiracy: The Illicit Journey of Looted Antiquities From Italy's Tomb Raiders to the World's Greatest Museums (2006) is niet de nieuwste roman van Dan Brown, maar niet minder spannend: het verhaal over de grootschalige handel in Italiaanse oudheden. De betrokken musea hebben enkele punten van kritiek geformuleerd, maar kunnen het schandaal in feite niet ontkennen. ISB-nummer: 1586484026.

Bruce Lincoln, Religion, Empire & Torture. The Case of Achaemenian Persia, with a Postscript on Abu Ghraib (2007) is een vreemd boek. Het beschrijft de Iraanse koningsideologie en toont aan dat, omdat men meent te weten hoe de perfecte wereld dient te worden geschapen, martelingen onvermijdelijk zijn. In feite een herhaling van zetten, want Adorno en Horkheimer beschreven het mechanisme al in 1947 in hun beroemde Dialektik der Aufklärung. Ondanks de wat gratuite conclusies toch een erg interessant boek. ISB-nummer 0-226-48196-4.

De mislukte speelfilm Troy is de laatste poging de Ilias te bewerken in een ander medium, en eindeloze hoeveelheden classicistische schilderijen bewijzen dat Hollywood niet als enige er een puinhoop van maakt. Uw redacteur kende eigenlijk niet een geslaagde poging een kunstwerk te baseren op de gedichten van Homeros. Tot hij de Ilias in handen kreeg zoals die momenteel verschijnt bij Marvel Comics - de beroemde Amerikaanse uitgeverij van stripverhalen. Scenarist Roy Thomas is uit het juiste hout gesneden voor het project: hij was eerder verantwoordelijk voor onder andere Conan de Barbaar, Spider Man, X-men en de Hulk. Het veelbelovende eerste deel suggereert dat de combinatie van tragiek en nogal eendimensioneel heldendom dit keer wel opnieuw tot leven zal worden gebracht. Deel twee heeft uw redacteur nog niet gezien; deel drie verschijnt in februari.



OVERLEDEN

Richard Steffy, een van de grootste onderwaterarcheologen, is overleden.



EN TOT SLOT

Dit kan alleen in Engeland: de schuur van het jaar.

Jona

Paulus in Filippi

Het noorden van Griekenland is niet de bekendste van alle mogelijke vakantiebestemmingen, maar er is veel moois te zien. Thessaloniki heeft bijvoorbeeld enkele prachtige musea. Wie naar het oosten rijdt, zal via de ruïnes Amfipolis – een indrukwekkende heuvel – Filippi bereiken, en kan eventueel doorgaan naar de havenstad Kavala, het antieke Neapolis. Het is het tracé van de antieke Via Egnatia. Ook de apostel Paulus maakte deze tocht. Drie keer zelfs. Op zijn tweede zendingsreis omstreeks 50 trok hij van oost naar west (Hnd 16.11-12, 17.1). Tijdens zijn derde reis herhaalde hij dat, om later over dezelfde weg van west naar oost terug te keren (Hnd 20.1, 6).

Filippi was, zoals de auteur van de Handelingen van de Apostelen correct opmerkt, "een belangrijke stad in dat deel van Macedonië" (16.12-13). Het had de rang van colonia, wat wil zeggen dat het gold als een klein Rome: er was een Capitool-tempel, de magistraten hadden Romeinse titels, inscripties waren gesteld in het Latijn en de burgers bezaten het burgerrecht. Zij brachten ook offers aan de keizer; het heiligdom waar dit gebeurde, is opgegraven. De keizers hadden behoorlijk in de stad geïnvesteerd. Zo was er een Romeins forum: een markt met tempels voor de staatsgoden en enkele overheidsgebouwen.


De moderne bezoeker kan zich er, met wat fantasie, een beeld van vormen hoe dit forum eruit heeft gezien toen de apostel in deze stad verbleef – en op dit plein werd gegeseld (Hnd 16.22). Niet ver ervandaan was de schouwburg, die de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan en nog altijd wordt gebruikt voor openluchttoneel. Omdat het destijds gebruikelijk was dat de volksvertegenwoordigers samenkwamen in theaters, mogen we aannemen dat de magistraten die ontdekten dat ze een Romeins burger hadden laten geselen (Hnd 16.38), op deze plek rekenschap voor die vergissing hebben afgelegd.


Paulus verbleef enige tijd in de stad, die uitgroeide tot een van de vroegste centra van het Christendom. In de late Oudheid waren er verschillende kerken, die ruimte moeten hebben geboden aan enkele honderden gelovigen. Archeologen hebben er drie geïdentificeerd, en de mooiste vondsten tentoongesteld in het Byzantijnse Museum van Thessaloniki.

Voor Paulus zelf waren er uiteraard nog geen kerken. Hij predikte buiten de stad, "in de richting van de rivier" (Hnd 16.13). Er zijn geen grote stromen in dit deel van Macedonië, maar ten westen van de stad lopen verschillende beekjes uit in een drassig gebied dat in de Oudheid een berucht moeras vormde.


De apostel verbleef in Filippi bij "een vrouw uit Tyatira die in purperstoffen handelde", Lydia (Hnd 16.14). Ook de huidige bezoeker zou onderdak kunnen vinden bij Lydia: het moderne Filippi heeft verschillende hotels, en één daarvan heet Lydia.

Jona Lendering is historicus, de man achter de website Livius en mede-oprichter van Livius Onderwijs, waar cursussen worden gegeven over de oude Mediterrane samenlevingen.

De foto's zijn welwillend ter beschikking gesteld door Jona Lendering.

Ein Perat

‘Ga met de gordel die je gekocht hebt en die je om je middel draagt naar de Perat en verberg hem daar in een rotsspleet.’ Ik verborg de gordel bij de Perat, zoals de HEER mij opgedragen had. Geruime tijd later zei de HEER: ‘Ga naar de Perat en haal de gordel tevoorschijn, die je daar op mijn bevel verborgen hebt.’ Ik ging naar de Perat, haalde op de plaats waar ik hem verborgen had de gordel tevoorschijn en zag dat hij vergaan was. Hij diende nergens meer toe.

Jeremia 13:4-7

Als we bovengenoemd gedeelte in oude Bijbelvertalingen zoals de Statenvertaling en de King James lezen, dan zien we dat het Hebreeuwse woord prt niet met Perat maar met Eufraat is vertaald. Er is dan ook heel wat discussie geweest waar dit prt zou zijn, volgens sommigen wijst dit woord in alle andere gevallen in de Bijbel op de Eufraat en moet dus om die reden ook in deze situatie de rivier worden bedoeld. Maar is het logisch dat Jeremia een kleine 1100 kilometer moest gaan en en daar een linnen gordel moest verbergen in een rotsspleet?

Er zijn er die stellen dat hier wordt verwezen naar de plaats Para (Jozua 18:23), het moderne Khirbet Farah, vlakbij de bron ’ain Farah. Deze plaats ligt enige kilometers van de geboorteplaats van Jeremia Anatoth en is een veel logischer plek om de gordel te verbergen. Immers 4 x 1100 km is vrij veel om te wandelen en moeilijk te controleren door de bewoners van Anatot. De boodschap van deze tweede actiepreek was immers: Want zoals de gordel kleeft aan het middel van een man, zo had Ik het gehele huis van Israël en het gehele huis van Juda aan Mij doen kleven, luidt het woord des HEREN, om Mij te zijn tot een volk, tot een roem, een lof en een sieraad; maar zij hebben geen gehoor gegeven. Net als de gordel die naar “het buitenland” (Eufraat en Perat worden nu een leuke woordspeling) ging, had Juda zich verbonden met heidense volken en zich (net als de linnen gordel) daardoor verontreinigd. Bovendien is dit gebied zeer onherbergzaam met veel rotsspleten, wat overeenkomt met de tekst. Vandaar dat de NBV, naast andere moderne vertalingen liever voor deze plaats kiezen dan de Eufraat.

De wonderboom

Enige jaren geleden heb ik al eens geschreven over de wonderboom van Jona (Ricinus communis L.) en de Eri zijderups (Samia ricini) welke hierop in leven blijft. Botany Photo of the Day heeft vandaag een artikel over deze plant.

Vooral interessant is de discussie uit welk gebied deze plant komt, waarbij ze aangeven dat The Handbook of Energy Crops, suggereert dat de Ricinus communis van Afrikaanse origine is, terwijl MissouriPlants.com van een Aziatische origine uitgaat.

(c) Anne from Alberta (annkelliott@Flickr)

Biblical Studies Carnival alternatief

Dat er tot nu toe deze maand nog geen Biblical Studies Carnival is gepubliceerd is waarschijnlijk niemand ontgaan. Metacatholic heeft deze leemte gevuld door een alternatieve Biblical Studies Carnival te organiseren. De moeite waar om te lezen.

Aflaat van de paus

Afgelopen donderdag heeft het Vaticaan bekend gemaakt dat paus Benedictus XVI aan alle rooms-katholieken, die het Franse bedevaartsoord Lourdes bezoeken, een aflaat heeft beloofd.

Dankzij deze "volledige aflaat" hoeven de pelgrimsj volgens de Rooms-Katholieke Kerk na hun dood minder lang in het vagevuur hoeven te verblijven om boete te doen over hun zonden.

Het vervelende is dat deze "aflaat" niet rechtsgeldig is, want in de Bijbel staat dat God de wereld zo lief had dat hij Zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. (Joh. 3:16)

Bron: RD

Helena's paleis ondekt

Gisteren werd in de Jerusalem Post bekend gemaakt dat zeer waarschijnlijk restanten van koningin Helena's paleis zijn ontdekt. Dit paleis is in 70 n.C. door de Romeinen verwoest.

(c) Israel Antiquities Authority

Update: voor meer foto's zie www.israelnationalnews.com

Top 10 computer rampen

Ieder jaar krijg ik bericht van de top-10 "leukste" computer problemen, ik wil jullie deze niet onthouden:

5 december, 2007 – Door mieren geteisterde harde schijven en weigerende parachutes voeren de top tien aan van de vreemdste computerrampen van 2007.

De jaarlijkse top tien toont de meest vreemde en grappige situaties waar mensen hun elektronische opslagapparatuur aan blootstellen. Van het invriezen van schijven tot het inoliën van apparatuur om het gepiep te stoppen, de technici bij Kroll Ontrack hebben alles al gezien.

Dit jaar hebben de wereldwijde dataherstellers meer beschadigde draagbare apparatuur gezien dan ooit tevoren en zijn een steeds groter wordende reeks herstel-uitdagingen aangegaan. Bij de hieronder vermelde verhalen is het de experts van Kroll Ontrack gelukt om de data succesvol terug te krijgen of te herstellen.

De Kroll Ontrack wereldwijde top tien van datarampen 2007

1. Daar komen de mieren – Toen een fotograaf in Thailand erachter kwam dat een complete mierenkolonie zich had gevestigd in zijn externe harde schijf, verwijderde hij het omhulsel en spoot er een bus insectenverdelger in leeg. De mieren overleefde de aanval niet. Ook de data leek een langzame dood te sterven tot de mensen van Kroll Ontrack het apparaat onder handen namen.

2. Vrije val – In een poging de werking van een parachute te testen, werd een als vracht functionerende camera uit een vliegtuig geworpen. Helaas voor de camera slaagde de parachute niet voor de test en kwam hij niet al te zacht en in stukken op de grond terecht. Met de hulp van Kroll Ontrack kon de memory stick opnieuw in elkaar worden gezet en werden de beelden van de ondergang van de parachute hersteld.

3. Beetje dom – Een Britse wetenschapper had het helemaal gehad met het gepiep van zijn harde schijf. Hij boorde hij een gat in de buitenkant en goot een scheut olie over het mechanisme. Het gepiep stopte meteen. Het apparaat ook.

4. Smeltkroes – Een grote brand verwoestte een compleet kantoorpand. Er bleef niets over behalve een paar cd’s. De enige informatie die het bedrijf nog had. De cd’s waren echter vast gesmolten aan het hoesje. De ultieme uitdaging voor de technici.

5 Stick slingeren – In het heetst van de strijd, gooide een Australische zakenman tijdens een discussie een USB-stick naar zijn partner. Het apparaatje, voorzien van vitale bedrijfsinformatie, spatte in kleine stukjes uiteen op de vloer.

6. Gevaarlijk goedje – Een wetenschapper knoeide tijdens een experiment bijtend zuur op een externe harde schijf. Ervan overtuigd dat alle data verbrand was, belde hij de medewerkers van Kroll Ontrack, die de schijf succesvol wisten te herstellen.

7. Zoekplaatje – Een trouwfotograaf brak het zweet uit toen hij erachter kwam dat hij per ongeluk de trouwfoto’s van een bruidspaar had overschreven. Twee dagen voordat het kersverse stel terugkeerde van hun huwelijksreis schakelde hij Kroll Ontrack in. De bruid weet nog steeds van niks...

8. Duur spelletje – Een visser nam tijdens een dagje vissen zijn laptop mee om, terwijl hij wachtte op zijn vangst, spelletjes te kunnen spelen. Toen hij opstond, verloor hij zijn evenwicht en belandde samen met zijn laptop in het water.

9. Hapje voor papa – In de haast om uit zijn werk te komen om zijn peuter eten te geven, vergat een over-enthousiaste vader zijn USB-stick uit zijn borstzak te halen. Toen hij over de kinderstoel heen boog, viel de stick in een bordje plakkerige appelmoes.

10. Kleine wasjes... – Een vrouw nam contact op met Kroll Ontrack, om te klagen dat haar data weg was gewassen. Haar USB-stick had een wasje in haar machine meegedraaid en niet verwonderlijk stond er daarna niks meer op.

“Wij zijn altijd gefascineerd door de buitengewoon vreemde capriolen die mensen uithalen met, vaak onvervangbare, data, “ zegt Rob Douben, country manager Nederland bij Kroll Ontrack. “Nog verbazingwekkender echter is de technologie die onze mensen continu verder ontwikkelen om informatie en herinneringen te herstellen of terug te halen. Vaak kunnen we geweldige resultaten boeken met iets dat hopeloos lijkt, dus geef de hoop nooit op. Ons advies is om bij verlies van data niet zelf te gaan proberen gegevens terug te halen, hiermee wordt het risico nog meer schade aan te richten alleen maar groter. Haal er een expert bij.”

Kijk voor meer informatie op www.ontrackdatarecovery.nl

Christenvervolging: Indonesië

De afgelopen weken zijn radicale moslims erin geslaagd twee kerken gesloten te krijgen. De ene kerk is een huiskerk van baptisten in Tangerang en de andere is een katholieke kerk in Kampung Duri met 4.000 leden. Beide kerken waren officieel geregistreerd.

Op 21 november vielen extremisten de woning van ds. Bedali Hulu in Tangerang in de provincie Banten aan en vernielden ramen en meubels. Hierop adviseerden de dorpsoudsten de dominee om de streek te verlaten tot de gemoederen bedaard zijn. “Voor een poosje vind ik dat goed, maar ik kom zeker terug,” zei ds. Hulu. Zijn vrouw en schoonmoeder blijven in het huis wonen. De gemeente is begonnen in juni 2005. In januari 2007 werd er voor het eerst geprotesteerd omdat de gemeente in een woonhuis bijeen kwam.

De katholieke kerk van Kampung Duri heeft de woede van extremistische moslims opgeroepen door bouwwerkzaamheden. Men wilde aan paar woningen op het terrein van de kerk bouwen, maar had daarvoor geen vergunning gekregen. Moslimbetogers van een naburige moskee eisten dat de kerk gesloten werd. Hierbij dreigden zij ook met geweld. Er volgden heftige discussies met de kerkleiders. Nadat de demonstranten een officiële brief van de overheid toonden, moesten de kerkleiders toegeven.

Bron: Open Doors

Sinterklaas in Israël

Voor Nederlanders is Sinterklaas een grote bekende, het Dutch Forum in Israel heeft gisteren de goedheilig man in Jaffa ontvangen. Volledige verslaglegging is hier te vinden.

Domweg geloven of erover nadenken?

Regelmatig krijg ik via de email berichten van mensen dat het verkeerd is om te proberen de verschillende wonderen die in de Bijbel genoemd worden te proberen te verklaren. Ook op mijn blog zijn enkele van deze opmerkingen te vinden.

Vaak zijn de argumenten dat men de Bijbel voor waar moet nemen. De vraag is echter of ze daarmee bedoelen dat men klakkeloos alles moet aannemen, of dat men alles wat in de Bijbel staat ook over mag nadenken. Betreffende de wonderen mag men als gelovige ervan uit gaan dat deze van God zijn, echter moet daarmee die wonderen meteen bovennatuurlijk zijn? Moeten we dan direct de meta-fysica erbij halen. Is het niet ook zo dat God, als Schepper van de hemel en de aarde, niet gebruik kan maken van de natuurkundige wetten, die Hij ook heeft geschapen? En doen we met deze verklaringen dan afbreuk aan de almacht van God?

Ik denk het niet, God heeft ons mensen verstand gegeven om te gebruiken. Door het bestuderen van de Bijbel, door er over na te denken kan men tot inzicht komen en daardoor het Woord van God beter begrijpen. Veel mensen proberen alles geestelijk te verklaren, en gaan daarbij voorbij dat in de Bijbel wordt gesproken van mensen die echt hebben bestaan en dat deze mensen die wonderen echt aan den lijve hebben ondervonden. Dat wij dat niet mogen onderzoeken is grote dwaasheid.

De Bijbel is geen boek voor Dummies, maar voor mensen die durven na te denken.