De volgende dialoog kreeg ik van een kennis toegestuurd, die ik jullie niet wil onthouden:
The Israeli Ambassador to Sweden was talking to the head of the government at a party. The Swede asks him how the Israeli's can be se violent and aggressive when the Ten Commandments say "Thou Shall Not Kill".
The Israeli Ambassador replies, "Sir the Tem Commandments say 'Thou Shal Not Murder'.
The Swede responds "I am sure it is kill".
Ambassador: "No, it definately says murder."
Swede: "Maybe you have a poor translation."
Opgeslagen onder: Ex 20: 13
donderdag, augustus 31, 2006
woensdag, augustus 30, 2006
Sara (2)
Voor degenen die niet mijn vorige artikel over Sara hebben gelezen adviseer ik dit eerst te doen.
Dertien jaar later sloot God een eeuwig verbond met Abraham en Hij gaf hem het land Israël tot een eeuwig bezit. De besnijdenis was het teken des verbonds. Sara zou een zoon krijgen. Op het horen van deze woorden moest Abraham lachen: Hij was 100 jaar en zijn vrouw 90 jaar! Daarna verscheen de Here hem opnieuw en Hij beloofde Sara over een jaar een zoon. Sara ging bij zichzelf de nuchtere feiten na (Gen. 18:11, 12) en zij moest heimelijk lachen. Daarvoor werd ze door de Here bestraft. Zij heeft de verwoesting van de Jordaanstreek meegemaakt en de redding van Lot.
Toen Abraham zich ver in het zuiden bevond geraakte hij in dezelfde situatie als in Gen. 12:10-20. De stadskoning Abimelech haalde Sara naar zijn hof, maar omdat God ingreep, leidde dat niet tot onverkwikkelijke gevolgen.
Op haar tijd beviel Sara van haar zoon, die Izak werd genoemd. Ismaël wat toen 14. In het oosten hebben de kinderen (soms to 3 jaar) borstvoeding. Daarna richtte Abraham een groot feestmaal aan. De verhouding tussen de beide knapen was niet goed. Ook al door het verschil in leeftijd. Zie Gal. 4:29. Bij een bepaalde gelegenheid stond Sara erop dat "die slavin met haar zoon" zou worden weggejaagd. Dat ging Abraham ter harte, want hij hield van Ismaël. Hij gaf toe. Hoewel Sara haar man "heer" noemde en hem "gehoorzaamde" (1 Petr. 3:6) krijgen we toch telkens de indruk dat zij het voor het zeggen had en Abraham háár gehoorzaamde!
Abrahams geloof werd zwaar op de proef gesteld toe God hem opdroeg Izak te offeren. Abraham én Izak stemden toe -- en Sara ? Over haar lezen niets en over haar verdere leven zwijgt de Bijbel. Ze heeft Izak zien opgroeien to man. Hij was 37 toen zijn moeder stierf op 127-jarige leeftijd. Ze waren toen in Hebron. Abraham beweende haar en hield een rouwklacht over haar. Daarna zette hij haar bij in de spelonk van Machpela, die hij voor veel geld van de Hethieten gekocht had. Die spelonk zou het familiegraf worden, waar ook Abraham, Izak, Jakob met hun vrouwen (behalve Rachel) bijgezet zijn.
Sara was 64 toen ze uit Haran vertrok, maar ze was toen al getrouwd. Ze moet dus langer dan 63 jaar met Abraham getrouwd geweest zijn. Abraham overleefde zijn vrouw 39 jaar.
Na Izaks huwelijk met Rebekka scheidden vader en zoon. Abraham is hertrouwd, onder andere met Keturea. Hij kreeg kinderen bij haar, maar hij heeft die met geschenken weggestuurd. Alleen Izak was zijn erfgenaam. Abraham, noch Sara, heeft de vervulling van Gods belofte gezien, maar zij hebben daarin wel geloofd. Daarom worden ze beiden geloofsgetuigen genoemd in de brief aan de Hebreeën (Hebr. 11:8-11).
Opgeslagen onder: Sara
Dertien jaar later sloot God een eeuwig verbond met Abraham en Hij gaf hem het land Israël tot een eeuwig bezit. De besnijdenis was het teken des verbonds. Sara zou een zoon krijgen. Op het horen van deze woorden moest Abraham lachen: Hij was 100 jaar en zijn vrouw 90 jaar! Daarna verscheen de Here hem opnieuw en Hij beloofde Sara over een jaar een zoon. Sara ging bij zichzelf de nuchtere feiten na (Gen. 18:11, 12) en zij moest heimelijk lachen. Daarvoor werd ze door de Here bestraft. Zij heeft de verwoesting van de Jordaanstreek meegemaakt en de redding van Lot.
Toen Abraham zich ver in het zuiden bevond geraakte hij in dezelfde situatie als in Gen. 12:10-20. De stadskoning Abimelech haalde Sara naar zijn hof, maar omdat God ingreep, leidde dat niet tot onverkwikkelijke gevolgen.
Op haar tijd beviel Sara van haar zoon, die Izak werd genoemd. Ismaël wat toen 14. In het oosten hebben de kinderen (soms to 3 jaar) borstvoeding. Daarna richtte Abraham een groot feestmaal aan. De verhouding tussen de beide knapen was niet goed. Ook al door het verschil in leeftijd. Zie Gal. 4:29. Bij een bepaalde gelegenheid stond Sara erop dat "die slavin met haar zoon" zou worden weggejaagd. Dat ging Abraham ter harte, want hij hield van Ismaël. Hij gaf toe. Hoewel Sara haar man "heer" noemde en hem "gehoorzaamde" (1 Petr. 3:6) krijgen we toch telkens de indruk dat zij het voor het zeggen had en Abraham háár gehoorzaamde!
Abrahams geloof werd zwaar op de proef gesteld toe God hem opdroeg Izak te offeren. Abraham én Izak stemden toe -- en Sara ? Over haar lezen niets en over haar verdere leven zwijgt de Bijbel. Ze heeft Izak zien opgroeien to man. Hij was 37 toen zijn moeder stierf op 127-jarige leeftijd. Ze waren toen in Hebron. Abraham beweende haar en hield een rouwklacht over haar. Daarna zette hij haar bij in de spelonk van Machpela, die hij voor veel geld van de Hethieten gekocht had. Die spelonk zou het familiegraf worden, waar ook Abraham, Izak, Jakob met hun vrouwen (behalve Rachel) bijgezet zijn.
Sara was 64 toen ze uit Haran vertrok, maar ze was toen al getrouwd. Ze moet dus langer dan 63 jaar met Abraham getrouwd geweest zijn. Abraham overleefde zijn vrouw 39 jaar.
Na Izaks huwelijk met Rebekka scheidden vader en zoon. Abraham is hertrouwd, onder andere met Keturea. Hij kreeg kinderen bij haar, maar hij heeft die met geschenken weggestuurd. Alleen Izak was zijn erfgenaam. Abraham, noch Sara, heeft de vervulling van Gods belofte gezien, maar zij hebben daarin wel geloofd. Daarom worden ze beiden geloofsgetuigen genoemd in de brief aan de Hebreeën (Hebr. 11:8-11).
Opgeslagen onder: Sara
dinsdag, augustus 29, 2006
Sara (1)
Vergeleken bij Abraham wordt in de Schrift weinig over Sara gesproken. Hoewel ze kinderen van één vader waren, waren ze met elkaar getrouwd. Een incestueuze relatie die later in de Mozaïsche wet verboden zou worden (Lev. 18:9). Dit geldt trouwens ook voor het huwelijk van hun kleinzoon Jakob met twee zusters (Lev. 18:18). God had Abraham beloofd hem tot een groot volk te maken (Gen. 12:2). Deze belofte werd meerdere malen herhaald, maar de vervulling liet lang op zich wachten. Ook al omdat Sara onvruchtbaar was. Ze was een mooie vrouw (Gen. 12:11).
Toen Abraham zich door een hongersnood in Egypte bevond bedacht Abraham dat het verstandig zou zijn om haar voor zijn zuster uit te geven. Dit was om te voorkomen dat hij zelf gevaar zou lopen. Dat was een halve waarheid en tegelijk een hele leugen. Hij wekte hierdoor een geheel verkeerde voorstelling. Hij zondigde tegen het negende gebod. Dit zou leiden tot een zonde tegen het zevende gebod.
De farao was op haar attent gemaakt en hij nam haar op in zijn harem, terwijl hij Abraham met rijke geschenken overlaadde. De farao werd getroffen met "zware plagen". Hij verweet Abraham zijn leugen: "zodat ik haar mij tot vrouw genomen heb". Daarop werden beiden het land uitgezet.
Sara heeft meegemaakt dat Lot hen verliet en later als gevangene ewrd weggevoerd, maar hij werd door haar man bevrijd. In een visioen (Gen. 15:1) beloofde de Here hem een nageslacht als de sterren zo talrijk. Dat geloofde Abraham en het werd hem tot gerechtigheid gerekend (Rom. 4:3). Het wachten viel Sara zwaar en ze besloot zichzelf een kind te verschaffen door haar slavin Hagar aan Abraham te geven; een gebruik dat ook voorkomt in het beroemde wetboek van Hammurabi. Rachel zal dit ook toepassen (Gen 30:3). "Hier is mijn slavin… opdat ook ik uit haar gebouwd worde". Het verlangen naar kinderen is universeel. In onze decadente cultuur maken we gebruik van draag- en leenmoeders.
Dat Abraham toegaf moeten we niet als een geloofsdaad zien! Toen Hagar in verwachting was verachtte ze haar kinderloze meesteres (cf. 1 Sam. 1:6) en dat verweet Sara haar man! Tegen zijn zin stemde hij toe Hagar weg te zenden. Nadat ze door een engel bemoedigd was keerde ze terug. Haar zoon werd Ismaël genoemd.
Opgeslagen onder: Sara
Toen Abraham zich door een hongersnood in Egypte bevond bedacht Abraham dat het verstandig zou zijn om haar voor zijn zuster uit te geven. Dit was om te voorkomen dat hij zelf gevaar zou lopen. Dat was een halve waarheid en tegelijk een hele leugen. Hij wekte hierdoor een geheel verkeerde voorstelling. Hij zondigde tegen het negende gebod. Dit zou leiden tot een zonde tegen het zevende gebod.
De farao was op haar attent gemaakt en hij nam haar op in zijn harem, terwijl hij Abraham met rijke geschenken overlaadde. De farao werd getroffen met "zware plagen". Hij verweet Abraham zijn leugen: "zodat ik haar mij tot vrouw genomen heb". Daarop werden beiden het land uitgezet.
Sara heeft meegemaakt dat Lot hen verliet en later als gevangene ewrd weggevoerd, maar hij werd door haar man bevrijd. In een visioen (Gen. 15:1) beloofde de Here hem een nageslacht als de sterren zo talrijk. Dat geloofde Abraham en het werd hem tot gerechtigheid gerekend (Rom. 4:3). Het wachten viel Sara zwaar en ze besloot zichzelf een kind te verschaffen door haar slavin Hagar aan Abraham te geven; een gebruik dat ook voorkomt in het beroemde wetboek van Hammurabi. Rachel zal dit ook toepassen (Gen 30:3). "Hier is mijn slavin… opdat ook ik uit haar gebouwd worde". Het verlangen naar kinderen is universeel. In onze decadente cultuur maken we gebruik van draag- en leenmoeders.
Dat Abraham toegaf moeten we niet als een geloofsdaad zien! Toen Hagar in verwachting was verachtte ze haar kinderloze meesteres (cf. 1 Sam. 1:6) en dat verweet Sara haar man! Tegen zijn zin stemde hij toe Hagar weg te zenden. Nadat ze door een engel bemoedigd was keerde ze terug. Haar zoon werd Ismaël genoemd.
Opgeslagen onder: Sara
maandag, augustus 28, 2006
zaterdag, augustus 26, 2006
Gevlekte Scheerling
De vorige keer hadden we het over de giftige Alsem, deze keer wil ik ingaan op het woord rosh welke regelmatig in combinatie met de Alsem wordt genoemd.
De רֹאשׁ (rosh) komt 13 keer voor in de Bijbel (Deuteronomium 29:18; 32:32; 32:33; Job 20:16; Psalm 69:22; Jeremia 8:14; 9:15; 23:15; Klaagliederen 3:5; 3:19; Hosea 10:4; Amos 6:12; Mattheus 27:34) en wordt in de verschillende vertalingen vertaald met gif (NV), venijn (Willibrord), gal (SV), vergiftig kruid (SV).
Het Hebreeuwse woord רֹאשׁ (rosh) wordt door verschillende geleerden geïdentificeerd met de Gevlekte Scheerling (Conium maculatum), hoewel hier geen taalkundige ondersteuning voor is. In de Bijbelse context wordt het steeds in verband gebracht met een bittere en giftige drank of voedsel: "Ja, zij hebben mij gal [rosh] tot mijn spijs gegeven; en in mijn dorst hebben zij mij edik te drinken gegeven." (Ps 69:22) Omdat het veelvuldig gebruikt wordt in combinatie met Alsem (Artemisia herba-alba Asso), lijkt het dat het om een specifieke plant gaat of een synoniem. Het is dan ook zeker niet vergezocht dat er de Conium, welke werd gebruikt om mensen mee te vergiftigen, mee wordt bedoeld.
Het is zeer goed mogelijk dat met rosh in eerste instantie een bepaalde plant werd bedoeld, maar in de loop der tijd de aanduiding werd allerlei soorten gif.
De twee antieke geneesmiddelenkenners Theophrastus en Dioscorides beschreven onder Koneion een plant die niet onze Gevlekte Scheerling is maar de Cicuta virosa (de Waterscheerling). Men denkt dat in koneion het Griekse woord konos (=duizeling) of koneisthai (=in een kring ronddraaien) steekt. Dit is begrijpelijk gezien de giftige werking. Anderzijds heeft men de naam ook willen afleiden van het Griekse konè (=moord), wat slaat op het giftige karakter van de plant, waarmee gemakkelijk moorden konden worden gepleegd.
De gevlekte scheerling (Conium maculatum) is een tweejarigeplant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae) 1 tot 2 meter hoog, een kale stengel met roodbruine vlekken (aan de voet) en lijkt veel op kervel. De bladeren zijn twee- of drievoudig geveerd en kunnen 30 cm lang worden, heeft witte bloemen met een doorsnede van circa 2 mm. Er zijn vijf kroonblaadjes met een gekrulde top. De eivormige tot ronde vruchtjes hebben 10 gekerfde ribben, maar zonder oliestriemen. Bij kneuzing geeft de plant een onaangename "muisachtige" geur. 
De plant komt overal waar het vochtig genoeg is voor, met name in het midden en noorden van Israël. In Nederland komt hij vooral voor langs dijken, wegen en weilanden, maar is vrij zeldzaam.
In de geschiedenis is de plant berucht geworden vanwege zijn giftige werking. Bekend is dat Socrates, nadat hij schuldig was verklaard in 399 door een kleine meerderheid aan bepaalde, gezochte misdaden (van geestelijke aard), de Conium-dood is gestorven. Hij mocht kiezen tussen verbanning (als hij dan wel zou zwijgen) of de dood, hierbij gaf hij voorkeur aan het laatste. Hij nam de giftbeker, die een drank bevatte van onrijpe vruchten van de Scheerling, hierdoor bleef hij tot het laatste moment bij zijn volle bewustzijn.
Opgeslagen onder: Gevlekte Scheerling
De רֹאשׁ (rosh) komt 13 keer voor in de Bijbel (Deuteronomium 29:18; 32:32; 32:33; Job 20:16; Psalm 69:22; Jeremia 8:14; 9:15; 23:15; Klaagliederen 3:5; 3:19; Hosea 10:4; Amos 6:12; Mattheus 27:34) en wordt in de verschillende vertalingen vertaald met gif (NV), venijn (Willibrord), gal (SV), vergiftig kruid (SV).
Het Hebreeuwse woord רֹאשׁ (rosh) wordt door verschillende geleerden geïdentificeerd met de Gevlekte Scheerling (Conium maculatum), hoewel hier geen taalkundige ondersteuning voor is. In de Bijbelse context wordt het steeds in verband gebracht met een bittere en giftige drank of voedsel: "Ja, zij hebben mij gal [rosh] tot mijn spijs gegeven; en in mijn dorst hebben zij mij edik te drinken gegeven." (Ps 69:22) Omdat het veelvuldig gebruikt wordt in combinatie met Alsem (Artemisia herba-alba Asso), lijkt het dat het om een specifieke plant gaat of een synoniem. Het is dan ook zeker niet vergezocht dat er de Conium, welke werd gebruikt om mensen mee te vergiftigen, mee wordt bedoeld.
Het is zeer goed mogelijk dat met rosh in eerste instantie een bepaalde plant werd bedoeld, maar in de loop der tijd de aanduiding werd allerlei soorten gif.
De twee antieke geneesmiddelenkenners Theophrastus en Dioscorides beschreven onder Koneion een plant die niet onze Gevlekte Scheerling is maar de Cicuta virosa (de Waterscheerling). Men denkt dat in koneion het Griekse woord konos (=duizeling) of koneisthai (=in een kring ronddraaien) steekt. Dit is begrijpelijk gezien de giftige werking. Anderzijds heeft men de naam ook willen afleiden van het Griekse konè (=moord), wat slaat op het giftige karakter van de plant, waarmee gemakkelijk moorden konden worden gepleegd.
De gevlekte scheerling (Conium maculatum) is een tweejarigeplant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae) 1 tot 2 meter hoog, een kale stengel met roodbruine vlekken (aan de voet) en lijkt veel op kervel. De bladeren zijn twee- of drievoudig geveerd en kunnen 30 cm lang worden, heeft witte bloemen met een doorsnede van circa 2 mm. Er zijn vijf kroonblaadjes met een gekrulde top. De eivormige tot ronde vruchtjes hebben 10 gekerfde ribben, maar zonder oliestriemen. Bij kneuzing geeft de plant een onaangename "muisachtige" geur. De gehele plant is zeer gifitg, door de Coniïne en y-coniceïne, welke makkelijk door de huid worden geresorbeerd. Net als het pijlgift curare verlammen ze de bewegingszenuwen van de skelet- en ademhalingsspieren. Op het ruggemerg en het verlengde merg werkt het gif verlammend, zodat de dood door verstikking volgt. Vergiftigingsverschijnselen uiten zich als branden in de mond, misselijkheid, tongverlamming, pupilverwijding, duizeligheid, dairrhee, spiersamentrekkingen. Verlamming begint op te treden in de benen, later ook de slik- en spraakverlamming, het lichaam begint koud en gevoelloos te worden tot de dood uiteindelijk optreed door verlamming van het ademcentrum. Het bewustzijn blijft tot het laatste aanwezig.
De plant komt overal waar het vochtig genoeg is voor, met name in het midden en noorden van Israël. In Nederland komt hij vooral voor langs dijken, wegen en weilanden, maar is vrij zeldzaam.In de geschiedenis is de plant berucht geworden vanwege zijn giftige werking. Bekend is dat Socrates, nadat hij schuldig was verklaard in 399 door een kleine meerderheid aan bepaalde, gezochte misdaden (van geestelijke aard), de Conium-dood is gestorven. Hij mocht kiezen tussen verbanning (als hij dan wel zou zwijgen) of de dood, hierbij gaf hij voorkeur aan het laatste. Hij nam de giftbeker, die een drank bevatte van onrijpe vruchten van de Scheerling, hierdoor bleef hij tot het laatste moment bij zijn volle bewustzijn.
Opgeslagen onder: Gevlekte Scheerling
vrijdag, augustus 25, 2006
Citaat van de dag
"That's it!"
"Dr. Slipher, I have found your Planet X."
"Dr. Slipher, I have found your Planet X."
Clyde Tombaugh
Deze woorden sprak C. Tombaugh op 18 februari 1930 nadat hij na het vergelijken van 2 foto's Pluto had ontdekt. Helaas voor hem is Pluto gedegradeerd tot dwerg planeet.
Deze woorden sprak C. Tombaugh op 18 februari 1930 nadat hij na het vergelijken van 2 foto's Pluto had ontdekt. Helaas voor hem is Pluto gedegradeerd tot dwerg planeet.
donderdag, augustus 24, 2006
Pluto geen planeet meer
Pluto is geen planeet meer. De Internationale Astronomische Unie (IAU) heeft donderdag besloten om de kosmos volgens nieuwe richtlijnen te definiëren en dat houdt in dat Pluto, ontdekt in 1930 en sindsdien bekend als planeet, zijn status van planeet verliest. Pluto voldoet niet aan de basisvoorwaarden.
Pluto is geen planeet meer
Volgens de nieuwe definitie is een planeet ,,een hemellichaam in een vrije baan om de zon dat dermate veel massa heeft dat het door zijn eigen zwaartekracht een zo goed als ronde vorm aan heeft genomen". Pluto voldoet niet aan deze voorwaarden, omdat dit hemellichaam zich in een baan om de zon bevindt die deels overlapt met die van de planeet Neptunus.
Pluto is nu gedegradeerd tot dwergplaneet. Deze status is eveneens toegekend aan Ceres (een asteroïde die begin 19de eeuw al planeet genoemd werd) en 2003 UB313, een ijzig hemellichaam dat de bijnaam Xena heeft gekregen van zijn ontdekker. Nu zijn er van de 'klassieke' negen planeten in ons zonnestelsel nog slechts acht over: Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.
Referenties:
Pluto is geen planeet meer
Volgens de nieuwe definitie is een planeet ,,een hemellichaam in een vrije baan om de zon dat dermate veel massa heeft dat het door zijn eigen zwaartekracht een zo goed als ronde vorm aan heeft genomen". Pluto voldoet niet aan deze voorwaarden, omdat dit hemellichaam zich in een baan om de zon bevindt die deels overlapt met die van de planeet Neptunus.
Pluto is nu gedegradeerd tot dwergplaneet. Deze status is eveneens toegekend aan Ceres (een asteroïde die begin 19de eeuw al planeet genoemd werd) en 2003 UB313, een ijzig hemellichaam dat de bijnaam Xena heeft gekregen van zijn ontdekker. Nu zijn er van de 'klassieke' negen planeten in ons zonnestelsel nog slechts acht over: Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.
Referenties:60 jaar voor herstel Galilesche bossen
Vandaag bericht de Jerusalem Post dat het 60 jaar gaat duren voordat de bossen in Galilea, verwoest door de vele raketten van Hezbollah, hersteld zijn.
Volgens de Jewish National Fund zijn ruim 750.000 bomen door brand verwoest, waaronder veel sparren, cypressen. Om de bossen te herstellen wil men opnieuw bomen aanplanten. Gelukkig blijkt dat ook de natuur een handje meehelpt, kleine takjes met bladeren komen voorzichtig uit de verschroeide aarde.
Update: zie ook Flowers in Israël met een aantal foto's van het gebied.
Volgens de Jewish National Fund zijn ruim 750.000 bomen door brand verwoest, waaronder veel sparren, cypressen. Om de bossen te herstellen wil men opnieuw bomen aanplanten. Gelukkig blijkt dat ook de natuur een handje meehelpt, kleine takjes met bladeren komen voorzichtig uit de verschroeide aarde.
Update: zie ook Flowers in Israël met een aantal foto's van het gebied.
Storing website
Vandaag was er een storing bij de provider, waardoor de website "Aantekeningen bij de Bijbel" tijdelijk niet bereikbaar was. Tevens waren verschillende afbeeldingen op de blog hierdoor niet zichtbaar.
Excuses voor het ongemak.
Excuses voor het ongemak.
Naturalisatiedag Feestdag
Vandaag hadden we weer een nieuwe feestdag, nl. naturalisatiedag. Een dag waarop alle "nieuwe Nederlanders" mogen feestvieren dat ze eindelijk Nederlander zijn geworden. Dat dit tegenwoordig niet makkelijk is blijkt uit de vele hindernissen, zoals een inburgeringsexamen ed., die minister Verdonk op hun weg heeft gelegd. Vanaf oktober is deze feestdag trouwens een verplichting om bij te wonen, waardoor een nieuwe hindernis is bedacht. Komt men niet dan kan men alsnog geen Nederlander worden.
Dat veel mensen niet gediend zijn van deze nieuwe feestdag blijkt uit een enquete van knooppunt Kranenbarg waar maar liefst 56% kozen voor: "Hypocriet, nu lijkt het alsof ons land blij is met de nieuwe Nederlanders, terwijl veel anderen worden geweerd".
We moeten ons dan ook afvragen of het niet tijd wordt dat de regering zich bezig gaat houden met regeren en niet op kosten van ons belastingbetalers allerlei zinloze feestjes organiseerd.
Dat veel mensen niet gediend zijn van deze nieuwe feestdag blijkt uit een enquete van knooppunt Kranenbarg waar maar liefst 56% kozen voor: "Hypocriet, nu lijkt het alsof ons land blij is met de nieuwe Nederlanders, terwijl veel anderen worden geweerd".
We moeten ons dan ook afvragen of het niet tijd wordt dat de regering zich bezig gaat houden met regeren en niet op kosten van ons belastingbetalers allerlei zinloze feestjes organiseerd.
woensdag, augustus 23, 2006
Hebraïsmen: Gein
In het Nederlands komen veel woorden voor die aan het Hebreeuws zijn ontleend, soms is de Hebreeuwse oorsprong niet zou gauw duidelijk. Een voorbeeld is het woord "gein", of "geintje" wat is afgeleid van het Hebreeuwse cheen, dat meestal vertaald wordt met "genade, gunst".
Dit woord is via het Jiddisch tot "gein" verbasterd en op die manier in onze taal terecht gekomen. Echter wat is de relatie tussen "gein" en "genade"? Genade is toch geen grapje? Nu blijkt dat het woord "genade" soms wordt vertaald met "vertrouwen". Als God genadig is, dan betekent dat, dat er vertrouwen en liefde is tussen God en de mens. Deze intieme relatie, vol zorgzaamheid en liefde, wordt in het Hebreeuws cheen genoemd. Als er een basis is van intimiteit en vertrouwen, dan is de sfeer ontspannen, zodat er ook grapjes gemaakt kunnen worden.
Opgeslagen onder: Genade
Dit woord is via het Jiddisch tot "gein" verbasterd en op die manier in onze taal terecht gekomen. Echter wat is de relatie tussen "gein" en "genade"? Genade is toch geen grapje? Nu blijkt dat het woord "genade" soms wordt vertaald met "vertrouwen". Als God genadig is, dan betekent dat, dat er vertrouwen en liefde is tussen God en de mens. Deze intieme relatie, vol zorgzaamheid en liefde, wordt in het Hebreeuws cheen genoemd. Als er een basis is van intimiteit en vertrouwen, dan is de sfeer ontspannen, zodat er ook grapjes gemaakt kunnen worden.
Opgeslagen onder: Genade
dinsdag, augustus 22, 2006
Bloemen in Israel
In de wereld van de blogs is er sinds kort een nieuwe: "Flowers in Israel", welke zeer interessante beschrijvingen geeft van allerlei planten en bomen welke voorkomen in Israël. Ze geeft regelmatig ook enige Bijbelse en historische achtergrondinformatie, al met al een site die de moeite waard is om te bekijken.
maandag, augustus 21, 2006
Alsem
In de Bijbel komt de לַעֲנָה "alsem" (Artemisia herba-alba Asso) 8 keer voor in het Oude Testament en 1 keer (αψινθος) als de naam van een ster in het Nieuwe Testament.
Het Hebreeuwse woord לַעֲנָה laanah (van לָעַן, cf. het Arab. لعن "vervloeken") is volgens de verschillende contexten een bittere plant. Zijn identificatie met "alsem" wordt door veel theologen sterk gesupport, zij baseren hun conclusies op oude vertalingen als de LXX en de Vulgaat. Omdat het frequent wordt gekoppeld met rosh (dollekervel) geloven sommige geleerden dat de twee woorden synoniem zijn.
Het Griekse equivalent is αψινθος apsinthos "onaangenaam"
Voor de wetenschappelijke naam Artemisia zijn verschillende afleidingen mogelijk. De plant kan genoemd zijn naar de koningin Artemisia (de vrouw van koning Mausolos van Hallikarnassos) of is een duiding naar de godin Artemis Ilithya (=Diana), dit laatste daar deze de geboorte- en/of vrouwengodin was. Mogelijk is Artemisia af te leiden van het Grieks artemis "fris, gezond".
De Nederlandse naam "alsem" zou via het middelnederlandse "Alsen(e)", af te leiden zijn van een 6 eeuwse latijnse bron waar het aloxinum wordt genoemd, dat de Gothen gebruikten bij de bereiding van een drank, misschien bier (=ale in het middelnederlands en in het Engels). Maar bewezen is deze samenhang niet.
De alsem behoort tot het geslacht Artemisia (Bijvoet) uit de familie der Composieten (Compositae (Asteraceae)). Het is een overblijvende, kruidachtige plant, die afhankelijk van de soort, 1 tot 1,5 m hoog is. Meestal sterk vertakt en een grijsgroene kleur door de beharing van de stengeltoppen en bladeren. De bloemen zijn meestal geel of roodachtig, kogelrond, trosvormig in de bladoksels staande. In knop zijn de bloemen omgeven door grijsviltige omwindselblaadjes. Ze groeit bij voorkeur op kalkrijke bodems.
Uit de plant wordt door destillatie een blauwgroene vluchtige en zeer bittere sterk riekende olie gewonnen met als belangrijkste bestanddeel thujol of thujon, al naar de afkomst. Verder bevat het kruid de bitterstof glucosiede absinthine naast anabsinthine. De olie is nogal giftig en kan hevige krampen veroozaken naast lever-, nier- en hartdegeneratie. De dood, bij acute vergiftiging, treedt in door verlamming van het ademcentrum, waardoor het slachtoffer stikt. Om die reden wordt het drinken van Alsemlikeuren (vermouth) afgeraden.
Het geslacht Artemisia komt in geheel Israël voor. De Artemisia arborescens met name in het noorden, de Artemisia jordanica in de omgeving van Jordanië, de Artemisia judaica in de Negeb, terwijl de Artemisia monosperma en de Artemisia sieberi in heel Israël voorkomt.
In Egypte komt het kruid voor het eerst voor in het medisch geschrift Papyrus Ebers (1500 v.C.) onder de naam Saam, ook Hippocratus, Dioscorides, Theophrastus kenden de plant al en beschrijven verschillende medische toepassingen. In de Middeleeuwen noemt Walifrid von Strabo en Hildegard von Bingen het kruid onder de naam wermuda, waarbij deze naam in verband wordt gebracht met het Latijnse vermis "worm", of met "weren, moed", deze naam is terug te vinden in de Vermouth die bij de bereiding van de drank gebruik maakt van de plant.
Opgeslagen onder: Alsem
Het Hebreeuwse woord לַעֲנָה laanah (van לָעַן, cf. het Arab. لعن "vervloeken") is volgens de verschillende contexten een bittere plant. Zijn identificatie met "alsem" wordt door veel theologen sterk gesupport, zij baseren hun conclusies op oude vertalingen als de LXX en de Vulgaat. Omdat het frequent wordt gekoppeld met rosh (dollekervel) geloven sommige geleerden dat de twee woorden synoniem zijn.
Het Griekse equivalent is αψινθος apsinthos "onaangenaam"
Voor de wetenschappelijke naam Artemisia zijn verschillende afleidingen mogelijk. De plant kan genoemd zijn naar de koningin Artemisia (de vrouw van koning Mausolos van Hallikarnassos) of is een duiding naar de godin Artemis Ilithya (=Diana), dit laatste daar deze de geboorte- en/of vrouwengodin was. Mogelijk is Artemisia af te leiden van het Grieks artemis "fris, gezond".
De Nederlandse naam "alsem" zou via het middelnederlandse "Alsen(e)", af te leiden zijn van een 6
De alsem behoort tot het geslacht Artemisia (Bijvoet) uit de familie der Composieten (Compositae (Asteraceae)). Het is een overblijvende, kruidachtige plant, die afhankelijk van de soort, 1 tot 1,5 m hoog is. Meestal sterk vertakt en een grijsgroene kleur door de beharing van de stengeltoppen en bladeren. De bloemen zijn meestal geel of roodachtig, kogelrond, trosvormig in de bladoksels staande. In knop zijn de bloemen omgeven door grijsviltige omwindselblaadjes. Ze groeit bij voorkeur op kalkrijke bodems.
Uit de plant wordt door destillatie een blauwgroene vluchtige en zeer bittere sterk riekende olie gewonnen met als belangrijkste bestanddeel thujol of thujon, al naar de afkomst. Verder bevat het kruid de bitterstof glucosiede absinthine naast anabsinthine. De olie is nogal giftig en kan hevige krampen veroozaken naast lever-, nier- en hartdegeneratie. De dood, bij acute vergiftiging, treedt in door verlamming van het ademcentrum, waardoor het slachtoffer stikt. Om die reden wordt het drinken van Alsemlikeuren (vermouth) afgeraden.
Het geslacht Artemisia komt in geheel Israël voor. De Artemisia arborescens met name in het noorden, de Artemisia jordanica in de omgeving van Jordanië, de Artemisia judaica in de Negeb, terwijl de Artemisia monosperma en de Artemisia sieberi in heel Israël voorkomt.In Egypte komt het kruid voor het eerst voor in het medisch geschrift Papyrus Ebers (1500 v.C.) onder de naam Saam, ook Hippocratus, Dioscorides, Theophrastus kenden de plant al en beschrijven verschillende medische toepassingen. In de Middeleeuwen noemt Walifrid von Strabo en Hildegard von Bingen het kruid onder de naam wermuda, waarbij deze naam in verband wordt gebracht met het Latijnse vermis "worm", of met "weren, moed", deze naam is terug te vinden in de Vermouth die bij de bereiding van de drank gebruik maakt van de plant.
Opgeslagen onder: Alsem
zaterdag, augustus 19, 2006
zeealsem
Om nog een klein beetje in de vakantiesferen te blijven vandaag een korte beschrijving van de plant zeealsem (Artemisia maritima), hoewel deze op Nederlandse Rode Lijst van planten staat als zeldzaam komt hij nog in vrij grote getale voor op Schiermonnikoog. Op de foto's van mijn vorige post, kun je de zeealsem snel herkennen aan de zilvergrijze kleuren.
Deze plant heeft een groot verspreidingsgebied en groeit langs alle kusten van Europa, ook aan de Middelandse Zee en zou dus in principe ook in Israël voor moeten komen, hoewel ik daar geen gegevens over kon vinden.
De knoppen en jonge scheuten werden vroeger gedroogd gebruikt voor het maken van een bitter smakend aftreksel, dat gebruikt werd tegen darmparasieten (wormen, cf. het Engelse "wormwood"). De geneeskrachtige werking is echter minder dan die van alsem. Ook is de (gedroogde) plant insectenwerend, ik heb hem dan ook regelmatig gebruikt tegen de dazen (ik vraag me altijd af waar ze van leven, als ik er niet ben) door een stukje te plukken en deze tegen de benen en de armen kapot te wrijven.
De plant zelf komt niet voor in de Bijbel, maar een volgende keer zal ik het beruchte familielid, לַעֲנָה de alsem (Artemisia herba-alba Asso), behandelen.
Opgeslagen onder: Alsem
Deze plant heeft een groot verspreidingsgebied en groeit langs alle kusten van Europa, ook aan de Middelandse Zee en zou dus in principe ook in Israël voor moeten komen, hoewel ik daar geen gegevens over kon vinden. De knoppen en jonge scheuten werden vroeger gedroogd gebruikt voor het maken van een bitter smakend aftreksel, dat gebruikt werd tegen darmparasieten (wormen, cf. het Engelse "wormwood"). De geneeskrachtige werking is echter minder dan die van alsem. Ook is de (gedroogde) plant insectenwerend, ik heb hem dan ook regelmatig gebruikt tegen de dazen (ik vraag me altijd af waar ze van leven, als ik er niet ben) door een stukje te plukken en deze tegen de benen en de armen kapot te wrijven.
De plant zelf komt niet voor in de Bijbel, maar een volgende keer zal ik het beruchte familielid, לַעֲנָה de alsem (Artemisia herba-alba Asso), behandelen.
Opgeslagen onder: Alsem
vrijdag, augustus 18, 2006
Einde Blogging Vakantie
De vakantie zit er weer op en een nieuw blogging seizoen staat weer voor de deur. Voor de nieuwsgierierigen de bestemming was een klein eiland op de 53º48 (breedtegraad) en 6º16 (lengtegraad) door de bewoners ook wel "Lytje Pole" genoemd, voor de rest van de wereld "Schiermonnikoog".
Zoals je van een echte Nederlandse bestemming mag verwachten was het weer wisselvallig met zon en veel regen. Zelfs een windhoos werd gesignaleerd, dat dit weer effect heeft op de omgeving blijkt uit volgende twee foto's. De eerste een tocht door het kweldergebied "de Balg" in de eerste week, en de tweede een week later op ongeveer dezelfde lokatie.
Zoals je ziet is het een uitdaging om de "beruchte" slenks over te steken zonder er in te vallen, als het flink heeft geregend en het is ook nog eens springtij dan is een kleine slenk plotseling uitgegroeid tot een bijna onoverbrugbare hindernis.
Maar dat moet je er voor over hebben om bij de eindbestemming "Willemsduin" te komen.
Zoals je van een echte Nederlandse bestemming mag verwachten was het weer wisselvallig met zon en veel regen. Zelfs een windhoos werd gesignaleerd, dat dit weer effect heeft op de omgeving blijkt uit volgende twee foto's. De eerste een tocht door het kweldergebied "de Balg" in de eerste week, en de tweede een week later op ongeveer dezelfde lokatie.
Zoals je ziet is het een uitdaging om de "beruchte" slenks over te steken zonder er in te vallen, als het flink heeft geregend en het is ook nog eens springtij dan is een kleine slenk plotseling uitgegroeid tot een bijna onoverbrugbare hindernis.
Maar dat moet je er voor over hebben om bij de eindbestemming "Willemsduin" te komen.
donderdag, augustus 03, 2006
woensdag, augustus 02, 2006
Kana/Qana
Vandaag staat in het Nederlands Dagblad het volgende interessante artikel "Kana 1,2,3" van Reina Wiskerke:
Het Libanese dorp Kana, dat zondag werd gebombardeerd, is ook beroemd omdat Jezus daar water in wijn veranderde... Gisteren stond dat zo in deze krant. Ten onrechte.Het is overigens niet moeilijk bronnen te vinden die het gebombardeerde Qana of Kana in Libanon inderdaad identificeren met de plaats waar Jezus volgens Johannes 2 op een bruiloft te gast was en water in (goede) wijn deed veranderen. Vooral in de wondere wereld van het toerisme komt het voor dat gebeurtenissen in de Bijbel aan plaatsen worden verbonden zonder deugdelijke onderbouwing. Waar wetenschappers het zwijgen ertoe doen of een andere richting waarschijnlijker achten, praat een bepaald slag gidsen onbekommerd in zekerheden. In het Libanese Kana is ook werkelijk een grot waar bezoekers wordt verteld dat daar het wonder is geschied.
De ambassade van Libanon in de Verenigde Staten meldt op haar website onder het kopje Toerisme dat het Qana (of Cana/Kana) dicht bij Tyrus was, waar in bijbelse tijden Jezus water in wijn veranderde. Zo ook een site om fondsen te werven voor de herbouw van historische kerken in Libanon die in eerder oorlogsgeweld beschadigd zijn; de makers van de site zetten Libanon neer als een heilig land. Ook sites die geheel gewijd zijn aan toeristisch Libanon leggen een verband tussen 'hun' Kana en de bruiloft die Jezus bezocht volgens Johannes 2. Er zijn overigens evenzeer soortgelijke toeristische websites die hierover zwijgen.
Kana 2
Onder bijbelwetenschappers heerst de opvatting dat het Kana waar Jezus water in wijn veranderde, dicht bij Nazareth moet liggen. Het huidige Chribet Kana, ongeveer dertien kilometer ten noorden van Nazaret, is daarom wel aangewezen als de plek waar het gebeurd moet zijn. Later kwamen kenners uit bij Kefr Kenna, dat dichter bij Nazareth ligt aan de weg naar Tiberias. In 2004 werd vanuit Israël het nieuws de wereld ingezonden dat Israëlische archeologen meenden daar inderdaad overblijfselen van dit Kana te hebben gevonden. Hoe dan ook, waar een direct verband wordt gelegd tussen archeologische vondsten en specifieke bijbelse gebeurtenissen, daar is meestal geen reden voor veel stelligheid.
Kana 3
En dan nog dit. Bijbellezers leggen ook wel een link tussen het gebombardeerde dorp Kana in Libanon en de plaats waar de Kananese vrouw in Matteüs 15 vandaan kwam. Immers, zij sprak Jezus aan toen Hij zich teruggetrokken had in de omgeving van Tyrus en Sidon, twee plaatsen in het huidige Libanon. Volgens de Nieuwe Bijbelvertaling echter moet daar staan Kanaänitische vrouw. Dat spoort met wat prof. dr. Jakob van Bruggen in zijn serie Commentaar op het Nieuwe Testament, een uitgave van Kok, hierover schrijft. 'Kanaänitische' correspondeert volgens hem met de grondtekst. Daarmee wordt, legt hij uit, benadrukt dat deze vrouw een vrouw uit de heidenen was.
Opgeslagen onder: Kana
Het Libanese dorp Kana, dat zondag werd gebombardeerd, is ook beroemd omdat Jezus daar water in wijn veranderde... Gisteren stond dat zo in deze krant. Ten onrechte.Het is overigens niet moeilijk bronnen te vinden die het gebombardeerde Qana of Kana in Libanon inderdaad identificeren met de plaats waar Jezus volgens Johannes 2 op een bruiloft te gast was en water in (goede) wijn deed veranderen. Vooral in de wondere wereld van het toerisme komt het voor dat gebeurtenissen in de Bijbel aan plaatsen worden verbonden zonder deugdelijke onderbouwing. Waar wetenschappers het zwijgen ertoe doen of een andere richting waarschijnlijker achten, praat een bepaald slag gidsen onbekommerd in zekerheden. In het Libanese Kana is ook werkelijk een grot waar bezoekers wordt verteld dat daar het wonder is geschied.
De ambassade van Libanon in de Verenigde Staten meldt op haar website onder het kopje Toerisme dat het Qana (of Cana/Kana) dicht bij Tyrus was, waar in bijbelse tijden Jezus water in wijn veranderde. Zo ook een site om fondsen te werven voor de herbouw van historische kerken in Libanon die in eerder oorlogsgeweld beschadigd zijn; de makers van de site zetten Libanon neer als een heilig land. Ook sites die geheel gewijd zijn aan toeristisch Libanon leggen een verband tussen 'hun' Kana en de bruiloft die Jezus bezocht volgens Johannes 2. Er zijn overigens evenzeer soortgelijke toeristische websites die hierover zwijgen.
Kana 2
Onder bijbelwetenschappers heerst de opvatting dat het Kana waar Jezus water in wijn veranderde, dicht bij Nazareth moet liggen. Het huidige Chribet Kana, ongeveer dertien kilometer ten noorden van Nazaret, is daarom wel aangewezen als de plek waar het gebeurd moet zijn. Later kwamen kenners uit bij Kefr Kenna, dat dichter bij Nazareth ligt aan de weg naar Tiberias. In 2004 werd vanuit Israël het nieuws de wereld ingezonden dat Israëlische archeologen meenden daar inderdaad overblijfselen van dit Kana te hebben gevonden. Hoe dan ook, waar een direct verband wordt gelegd tussen archeologische vondsten en specifieke bijbelse gebeurtenissen, daar is meestal geen reden voor veel stelligheid.
Kana 3
En dan nog dit. Bijbellezers leggen ook wel een link tussen het gebombardeerde dorp Kana in Libanon en de plaats waar de Kananese vrouw in Matteüs 15 vandaan kwam. Immers, zij sprak Jezus aan toen Hij zich teruggetrokken had in de omgeving van Tyrus en Sidon, twee plaatsen in het huidige Libanon. Volgens de Nieuwe Bijbelvertaling echter moet daar staan Kanaänitische vrouw. Dat spoort met wat prof. dr. Jakob van Bruggen in zijn serie Commentaar op het Nieuwe Testament, een uitgave van Kok, hierover schrijft. 'Kanaänitische' correspondeert volgens hem met de grondtekst. Daarmee wordt, legt hij uit, benadrukt dat deze vrouw een vrouw uit de heidenen was.
Opgeslagen onder: Kana
Alruin
In de Bijbel komen we een aantal keren de plant דּוּדַי dudaim tegen (Genesis 30:14; 30:15; 30:16; Hooglied 7:13; Jeremia 24:1), waar ze altijd in de 'magische' context van liefdesappelen worden genoemd. Bekend is de ruzie tussen Rachel en Lea, waarbij Rachel smeekt of ze de dudaim, die Lea's zoon Ruben gevonden had, mocht hebben. Waarop Lea terug bitst: "Was het niet genoeg dat je mijn man hebt afgenomen? Nu wil je zeker ook de liefdesappelen van mijn zoon ook nog stelen?", waarop Rachel droevig antwoord "Nu zal hij vannacht met jou slapen, vanwege die liefdesappelen" (Gen 30:14-15). Veelal wordt deze דּוּדַי dudaim geïdentificeerd met de Alruin (Mandragora Officinarum L.).
De wetenschappelijke naam Mandragora Officinarum L. is afgeleid van mandra "stal" en agora "verzamelen", waarbij men moet denken aan een plant die in de buurt groeit van stallen. Officinarum "geneeskrachtig", of beter "uit de apotheken (officina = apotheek). Het Nederlandse woord Alruin (Duits: Alraune) is van het Gotisch runa "geheim" afgeleid, waarmee men wil wijzen op de magische krachten die de wortel zou bezitten. De Alruin is lid van de familie der Nachtschaden en komt van oorsprong voor in het Middellandse Zee gebied. De plant is verwant aan de aardappel. Het stevige wortelgestel lijkt enigszins op het lichaam van een mens met armen en benen. De frisgroene bladeren, die als een krans op de grond liggen, ontspruiten direct uit de bovenkant van de wortel omdat de plant bijna geen steel heeft. In de bloeitijd zijn er fraaie lila en wit gekleurde bloemen. De gele vruchten zijn zo groot als een pruim. Ze ruiken en smaken enigszins als appels. Enkele van de eigenschappen van de dudaim zouden zijn het opwekken van de seksuele lust, het verhogen van de potentie en het verbeteren van de vruchtbaarheid.
In de geschiedenis wordt Alruin verschillende keren genoemd, zo komt het voor in de Papyrus Ebers. Ook de Grieken en de Romeinen hebben gebruik gemaakt van dit kruid, er zijn verschillende aanduidingen over het gebruik van de narcotische kracht van Mandragora, hoewel in sommige gevallen ook Hyoscyamus wordt bedoeld. Daarnaast zijn er verschillende legenden en mythes over deze plant bekend. De bekendste is die, dat de Alruin is ontstaan uit de urine en het zaad van een aand de galg gehangene. De bekende Joodse schrijver Flavius Josephus zegt, dat de bloemen 's nachts helder licht uitstralen en dat de aanraking van de plant dodelijk zou zijn. Door dit soort toegeschreven krachten en het feit dat de wortels met wat fantasie op een poppetje lijkt, werd de wortel voor velen zeer begeerlijk. Zo heeft keizer Rudolf II meer dan 100 Taler voor zo'n wortel betaald.
Opgeslagen onder: Alruin
De wetenschappelijke naam Mandragora Officinarum L. is afgeleid van mandra "stal" en agora "verzamelen", waarbij men moet denken aan een plant die in de buurt groeit van stallen. Officinarum "geneeskrachtig", of beter "uit de apotheken (officina = apotheek). Het Nederlandse woord Alruin (Duits: Alraune) is van het Gotisch runa "geheim" afgeleid, waarmee men wil wijzen op de magische krachten die de wortel zou bezitten. De Alruin is lid van de familie der Nachtschaden en komt van oorsprong voor in het Middellandse Zee gebied. De plant is verwant aan de aardappel. Het stevige wortelgestel lijkt enigszins op het lichaam van een mens met armen en benen. De frisgroene bladeren, die als een krans op de grond liggen, ontspruiten direct uit de bovenkant van de wortel omdat de plant bijna geen steel heeft. In de bloeitijd zijn er fraaie lila en wit gekleurde bloemen. De gele vruchten zijn zo groot als een pruim. Ze ruiken en smaken enigszins als appels. Enkele van de eigenschappen van de dudaim zouden zijn het opwekken van de seksuele lust, het verhogen van de potentie en het verbeteren van de vruchtbaarheid.
In de geschiedenis wordt Alruin verschillende keren genoemd, zo komt het voor in de Papyrus Ebers. Ook de Grieken en de Romeinen hebben gebruik gemaakt van dit kruid, er zijn verschillende aanduidingen over het gebruik van de narcotische kracht van Mandragora, hoewel in sommige gevallen ook Hyoscyamus wordt bedoeld. Daarnaast zijn er verschillende legenden en mythes over deze plant bekend. De bekendste is die, dat de Alruin is ontstaan uit de urine en het zaad van een aand de galg gehangene. De bekende Joodse schrijver Flavius Josephus zegt, dat de bloemen 's nachts helder licht uitstralen en dat de aanraking van de plant dodelijk zou zijn. Door dit soort toegeschreven krachten en het feit dat de wortels met wat fantasie op een poppetje lijkt, werd de wortel voor velen zeer begeerlijk. Zo heeft keizer Rudolf II meer dan 100 Taler voor zo'n wortel betaald.
Opgeslagen onder: Alruin
Geschiedenis in een notedop
De volgende presentatie geeft een goed historisch overzicht rondom het ontstaan van het moderne Israël en de verschillende aspecten van het Israëlisch-Arabisch conflict.
dinsdag, augustus 01, 2006
Biblical Studies Carnival VIII
Biblical Studies Carnival VIII is gepubliceerd op de blog Biblicalia van Kevin P. Edgecomb. Een schitterend overzicht van alle belangrijke posts die de afgelopen maand op de diverse Bijbelstudie blogs zijn verschenen.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
